Historyzm boasowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Historyzm boasowski - nurt zapoczątkowany przez Franza Boasa w antropologii kulturowej. Jego wpływy obejmowały przede wszystkim uczonych amerykańskich. Nazywany bywa też dyfuzjonizmem amerykańskim dla odróżnienia od dyfuzjonizmu w Europie.

Historyzm Boasowski opiera się o trzy założenia metodologiczne:

  • historyzm faktograficzny - antropologowie w swojej pracy prowadzą badania historyczne, rekonstruując fakty, a nie tworząc prawa;
  • psychologizm - aby wyjaśnić jakikolwiek fenomen należący do sfery kultury, trzeba mieć na uwadze ludzką psychikę;
  • atomizm albo antyholizm - nie można dać całościowego, syntetycznego opisu kultury bez zapoznania się ze wszystkimi jej cechami.

Pogląd ten wyznawało też wielu uczniów Boasa, np. Ruth Benedict czy Robert Lowie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik etnologiczny:terminy ogólne, PWN, Poznań 1987.