Indygówka szafirowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Indygówka szafirowa
Cyanocompsa parellina[1]
(Bonaparte, 1850)
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

kardynały

Rodzaj

Cyanocompsa
Cabanis, 1861

Gatunek

indygówka szafirowa

Podgatunki
  • C. p. beneplacita Bangs, 1915
  • C. p. indigotica (Ridgway, 1887)
  • C. p. lucida Sutton & Burleigh, 1939
  • C. p. parellina (Bonaparte, 1850)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Indygówka szafirowa[3], łuszczyk szafirowy[4] (Cyanocompsa parellina) – gatunek małego ptaka z rodziny kardynałów (Cardinalidae).

Samce i samica

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Indygówka szafirowa występuje w zależności od podgatunku[5]:

  • C. parellina beneplacita – północno-wschodni Meksyk
  • indygówka błękitna (C. parellina indigotica) – zachodni i południowo-zachodni Meksyk
  • C. parellina lucida – północno-wschodni i wschodni Meksyk
  • indygówka szafirowa (C. parellina parellina) – wschodni i południowo-wschodni Meksyk do Nikaragui

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson po raz pierwszy opisany przez Karola Bonaparte w 1850 roku pod nazwą Cyanoloxia parellina[6]. Jako miejsce typowe autor wskazał Alvarado, w stanie Veracruz, w Meksyku[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje indygówkę szafirową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Organizacja Partners in Flight szacuje (2019), że liczebność populacji zawiera się w przedziale 50 000 – 499 999 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cyanocompsa parellina, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b BirdLife International, Cyanocompsa parellina, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-01-07] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Cardinalidae Ridgway, 1901 - kardynały - Cardinals, grosbeaks and allies (wersja: 2019-05-02). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-12-26].
  4. P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 381, 1999. 
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Cardinals, grosbeaks and (tanager) allies (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2021-01-06].
  6. a b C.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. T. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 502. (łac.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]