Inochód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inochód u konia
Inochód u wielbłąda

Inochód (skrocz, ang. lateral ambling gait, lateral amble) – naturalny sposób poruszania się niektórych ssaków kopytnych i psowatych polegający na unoszeniu jednocześnie obu kończyn z jednej strony ciała, np. lewej przedniej i lewej tylnej, a następnie prawej przedniej i prawej tylnej. W chodzie tym, podobnie jak w kłusie, słychać dwa takty.

Inochód zaliczany jest do chodu dwutaktowego konia. Niektóre konie – np. rasa Paso Fino poruszają się w ten sposób naturalnie niezależnie od prędkości. W polskich hodowlach konie chodzące inochodem zdarzają się bardzo rzadko.

Badania przeprowadzone na kucach islandzkich wykazały, że za zdolność do inochodu odpowiada mutacja genu DMRT3, która pojawiła się w hrabstwie York pomiędzy rokiem 850 a 900 (A. Ludwig, 2012 r.)[1].

Ten rodzaj chodu obserwuje się też np. u wielbłądów, żyraf i zwierząt drapieżnych, takich jak wilk grzywiasty, oraz niektórych ras psów, np. Fila Brasileiro i wilczak czechosłowacki[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Co mają wspólnego wikingowie i specyficzny chód koni? Zdziwisz się, jak to przeczytasz, www.national-geographic.pl [dostęp 2016-08-12].
  2. Tłumaczenie wzorca rasy Czechoslovakian Wolfdog. „Związek Kynologiczny w Polsce” (pol.).