Józef Wolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Wolski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1910
Tarnów
Data i miejsce śmierci 2 października 2008
Kraków
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1946
Profesura 1962
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Józef Władysław Wolski, (do 1938 roku: Józef Dzida) (ur. 19 marca 1910 w Tarnowie, zm. 2 października 2008 w Krakowie) – historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Łódzkiego.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Był uczniem III Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1932, gdzie następnie podjął pracę jako asystent (1936 obronił pracę doktorską). 6 listopada 1939 wraz z 182 innymi osobami został aresztowany w akcji hitlerowskiej Sonderaktion Krakau i do 1941 był więziony w obozach koncentracyjnych. Po zwolnieniu podjął w 1942 działalność w tajnym nauczaniu na uniwersytecie. Po wojnie powrócił do pracy na UJ, do 1946 jako adiunkt. W 1946 habilitował się na podstawie rozprawy: L'effondrement de la domination des Séleucides en Iran au IIIe siècle av. J.-C. W latach 1958-1980 profesor UJ, 1965-1968 był dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego, po wydarzeniach marca 1968 nie chciał po raz kolejny kandydować na to stanowisko.

W latach 1946-1952 pracował w Uniwersytecie Łódzkim jako zastępca profesora (do 1948) i profesor, następnie na Uniwersytecie Wrocławskim (1952-1958).

W 1980 przeszedł na emeryturę.

Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1962, od 1990 był członkiem czynnym PAU. Wieloletni członek Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, przewodniczący tego komitetu od 1977. Wykładał gościnnie także w uczelniach zagranicznych w Bolonii, Padwie, na Sorbonie. W latach 1971-1975 kierował krakowskim oddziałem Polskiego Towarzystwa Historycznego.

W 2004, w 65. rocznicę wydarzeń Sonderaktion Krakau, był ostatnim żyjącym spośród aresztowanych.

Józef Wolski został pochowany 9 października 2008 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W czasach PRL był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką „Zasłużony Nauczyciel PRL”, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Odznaką Grunwaldzką i Odznaką Nagrody Państwowej II stopnia (1984)[1]. W 2000 za wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Zainteresowania i publikacje[edytuj | edytuj kod]

Zajmował się historią Grecji klasycznej, epoką hellenistyczną oraz Persją Arsacydów. Autor m.in.:

  • Historia powszechna. Starożytność (1965, dziesięć wydań)
  • Atlas historyczny świata (1974, kilka wydań)
  • Rzym i państwo Partów I w. p.n.e., KH 92 (1985), s. 221-233.
  • Imperium Parthicum. Przyczyny wzrostu i upadku, [w:] "Eos" 74 (1986), z. 2, s.183-193.
  • Iran siedziba imperiów w starożytności, t. I, Achemenidzi, t. II, Arsacydzi, "Nauka dla Wszystkich", nr 403, 417, Wrocław 1986-1988.
  • L'empire des Arsacides (1992 wyd. polskie: Imperium Arsacydów, Kantor Wydawniczy SAWW, Poznań 1993, 1996)
  • Rzymska polityka na Wschodzie. Imperializm rzymski w konflikcie z imperializmem irański [w:] "Starożytny Rzym we współczesnych badaniach", Kraków 1998, str. 81-103.
  • Dzieje i upadek imperium Seleucydów, The Enigma Press, Kraków 1999, ​ISBN 83-86110-37-6

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 1473.
  2. M.P. z 2000 r. Nr 39, poz. 755

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]