Jack Lang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jack Lang w Tuluzie (2007)

Jack Mathieu Émile Lang (ur. 2 września 1939 w Mirecourt) – francuski polityk, wieloletni parlamentarzysta, minister kultury i edukacji w kilku lewicowych rządach.

Życiorys[edytuj]

Jack Lang na partyjnej konwencji (2005)

Jego rodzicami byli Roger Lang, pochodzący z zamożnej, zlaicyzowanej rodziny żydowskiej z Nancy, oraz Marie-Luce Bouchet, wyznania katolickiego. Jego babka ze strony matki, Berthe Bouchet, została zatrzymana przez Gestapo w Nancy w 1943 pod zarzutem udziału w ruchu oporu i została deportowana do avensbrück, gdzie zginęła w komorze gazowej w 1945.

Jack Lang ukończył m.in. Instytut Nauk Politycznych w Paryżu, uzyskał stopień naukowy doktora w zakresie prawa publicznego. Pracował jako nauczyciel akademicki, zajął się też działalnością artystyczną. Zainicjował Festival du Monde w Nancy, był dyrektorem teatru uniwersyteckiego w tym mieście, a w latach 1972–1974 zajmował tożsame stanowisko w Palais de Chaillot Théâtre. W latach 70. był profesorem prawa międzynarodowego.

Od lat 60. należał do Zjednoczonej Partii Socjalistycznej, następnie został członkiem Partii Socjalistycznej.

W maju 1981 po raz pierwszy wszedł w skład rządu jako minister kultury w gabinecie Pierre’a Mauroy. Urząd ten sprawował do lipca 1984. Następnie do grudnia tego samego roku był młodszym ministrem (ministre délégué) odpowiedzialnym za kulturę, po czym Laurent Fabius powołał go na stanowisko ministra. Z rządu odszedł w marcu 1986, po zwycięstwie prawicy w wyborach parlamentarnych. Od maja 1988 ponownie kierował ministerstwem kultury i łączności w rządach Michela Rocarda (do maja 1991) i Édith Cresson (do kwietnia 1992, także jako rzecznik prasowy rządu). Następnie był ministrem stanu oraz ministrem edukacji narodowej i kultury w rządzie Pierre’a Bérégovoy (do marca 1993). Wchodził także w skład gabinetu Lionela Jospina jako minister edukacji narodowej od marca 2000 do maja 2002[1]. Jako minister kultury spopularyzował cykliczną imprezę Święto Muzyki (Fête de la Musique).

W latach 1994–1997 był posłem do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał w Grupie Socjalistycznej, pracował w Komisji ds. Zagranicznych, Bezpieczeństwa i Polityki Obronnej[2]. W swojej karierze pełnił szereg funkcji w administracji terytorialnej, m.in. jako radny Paryża (1983–1989), mer Blois (1989–2000), radny Regionu Centralnego (1992–1998) i od 2004 do 2010 jako wiceprzewodniczący rady regionu Nord-Pas-de-Calais.

Od 1986 do 2007 w każdych kolejnych wyborach parlamentarnych uzyskiwał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego, początkowo z departamentu Loir-et-Cher, a w 2002 i 2007 z Pas-de-Calais. W 2008 był jedynym posłem socjalistów, który poparł zmiany w konstytucji zainicjowane przez Nicolasa Sarkozy'ego, umożliwiając ich przyjęcie. Oskarżany przez partyjnych działaczy o „zdradę”, zrezygnował z funkcji w kierowniczych organach tego ugrupowania[3]. W wyborach parlamentarnych w 2012 nie wywalczył poselskiej reelekcji.

W sierpniu 2012 François Hollande przydzielił mu funkcję specjalnego wysłannika ds. piractwa. 25 stycznia 2013 natomiast mianował go dyrektorem paryskiego Instytutu Świata Arabskiego.

Przypisy

  1. Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2017-08-18].
  2. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-08-18].
  3. Henry Samuel: Leading French Socialist dumped for supporting Nicolas Sarkozy reforms (ang.). telegraph.co.uk, 22 lipca 2008. [dostęp 2017-08-18].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]