Jan Bagiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Jan Bagiński (ur. 1946) – prałat, proboszcz katedry świdnickiej.
Jan Bagiński
Biskup tytularny Tagaraty
Servire Deo et populo
Służyć Bogu i ludziom
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1932
Kamionka
Biskup pomocniczy opolski
Okres sprawowania 1985–2009
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 czerwca 1956
Nominacja biskupia 8 lipca 1985
Sakra biskupia 15 sierpnia 1985
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 sierpnia 1985
Miejscowość Opole
Miejsce katedra Podwyższenia Krzyża św.
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Henryk Gulbinowicz
Alfons Nossol

Jan Bagiński (ur. 31 maja 1932 w Kamionce) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy opolski w latach 1985–2009, od 2009 biskup senior diecezji opolskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 31 maja 1932 w Kamionce na Wołyniu[1]. W 1943 wraz z rodziną zbiegł z rodzinnej miejscowości, dzięki czemu uratował się przed napadem banderowców w ramach rzezi wołyńskiej[2]. Po okresie wojennej tułaczki, w 1946 osiadł z rodziną w Opolu. W latach 1947–1951 uczył się w II Męskim Liceum Ogólnokształcącym w Opolu, gdzie też na koniec edukacji złożył egzamin dojrzałości. W latach 1951–1956 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie i Opolu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 17 czerwca 1956 w katedrze Podwyższenia Krzyża św. w Opolu biskup diecezjalny częstochowski Zdzisław Goliński. Magisterium z teologii uzyskał w 1962 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1]. Stopień licencjata teologii uzyskał w 1987 w Instytucie Teologiczno-Pastoralnym w Opolu (filii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego). Natomiast stopień doktora nauk teologicznych w zakresie teologii dogmatycznej uzyskał w 1989 na Sekcji Teologii Dogmatycznej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie dysertacji Teologiczne i psychologiczne kryteria zdatności do kapłaństwa[1][3].

W latach 1956–1958 pracował jako wikariusz w parafii św. Mikołaja w Pyskowicach. Jednocześnie realizował zadanie budowy kościoła filialnego w Pniowach na terenie sąsiedniej parafii św. Marcina w Paczynie[1]. Następnie w latach 1958–1959 był wikariuszem w parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Opolu. W latach 1976–1985 pełnił funkcję proboszcza parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku[1][4]. W 1979 został mianowany dziekanem kluczborskim, a w 1981 dziekanem kluczborskiego regionu duszpasterskiego. Od 1979 był ponadto konsultorem diecezjalnym. W 1981 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości[1].

W latach 1959–1976 pracował w seminarium duchownym w Nysie na stanowisku wykładowcy języka łacińskiego i prefekta alumnów. Od 1973 piastował również stanowisko wicerektora seminarium[1].

Był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służbę Bezpieczeństwa, w latach 60. został oblany kwasem. Instytut Pamięci Narodowej nadał mu status pokrzywdzonego[5].

8 lipca 1985 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji opolskiej ze stolicą tytularną Tagarata. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1985 w katedrze Podwyższenia Krzyża św. w Opolu. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, w asyście kardynała Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Alfonsa Nossola, biskupa diecezjalnego opolskiego[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Servire Deo et populo” (Służyć Bogu i ludziom)[6]. W dniu sakry biskupiej został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W kurii biskupiej sprawował urząd przewodniczącego Wydziału Duszpasterskiego. Do jego kompetencji należały sprawy duszpasterstwa ogólnego i sakramentalne, sprawy rodzinne, charytatywne, misyjne i zakonne. Oprócz tego szczególną opiekę sprawował nad kluczborskim regionem duszpasterskim[1]. 14 sierpnia 2009 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji opolskiej[7][8].

W ramach prac Episkopatu Polski był członkiem Komisji ds. Misji i ds. Zakonnych[1]. W 2003 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego opolskiego Pawła Stobrawy[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 14–15. ISBN 83-7052-900-3.
  2. M. Bartnicki: Bp Jan Bagiński: przeżyłem rzeź wołyńską dzięki pomocy ukraińskich sąsiadów. wp.pl, 2013-07-14. [dostęp 2018-02-22].
  3. Jan Bagiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska. nauka-polska.pl. [dostęp 2013-12-25].
  4. G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 15. ISBN 83-911554-0-4.
  5. Bp Bagiński: esbecy pilnowali mnie cały czas. wprost.pl, 2007-03-03. [dostęp 2013-12-25].
  6. Jan Bagiński na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  7. Rinuncia di ausiliare di Opole (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2009-08-14. [dostęp 2013-12-25].
  8. Benedykt XVI przyjął rezygnację bp. Bagińskiego. episkopat.pl (arch.), 2009-08-14. [dostęp 2013-12-25].
  9. Jan Bagiński (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-12-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]