Jan Bigo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Witold Bigo
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia 23 grudnia 1891
Data śmierci 1947
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki 6 Dywizja Piechoty
2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
18 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja)

Jan Witold Bigo (ur. 23 grudnia 1891, zm. 1947[1]) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Był czynnym Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie[2]. W grudniu 1918 roku został dowódcą II dywizjonu 3 Pułku Artylerii Polowej w Jarosławiu, który 28 czerwca 1919 roku został przeformowany w 4 Pułk Artylerii Polowej[3]. 9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana artylerii, w grupie oficerów byłej cesarskiej i królewskiej Armii[4]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był 4 Pułk Artylerii Polowej[5]. W tym samym roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Normalnego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów artylerii[6][7]. 1 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do Dowództwa 6 Dywizji Piechoty w Krakowie na stanowisko szefa sztabu. Studiując oraz pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 4 Pułku Artylerii Polowej w Inowrocławiu[8][9]. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10]. 1 grudnia 1925 roku został przeniesiony służbowo do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie[11][12]. W latach 1926-1929 był attaché wojskowym w Pradze[13][14]. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony do 2 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w Kielcach na stanowisko dowódcy pułku[15][16]. 21 grudnia 1932 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii[17]. W latach 1938-1939 był dowódcą artylerii dywizyjnej 18 Dywizji Piechoty w Łomży[18].

Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. W nocy z 12 na 13 września 1939 roku udało mu się wydostać z okrążenia. „W poszukiwaniu własnych oddziałów między Brześciem-Radzyniem, a Garwolinem wędrował przez dalsze przeszło 2 tygodnie”. 3 października 1939 roku pod Maciejowicami dostał się do niewoli niemieckiej[19]. 15 stycznia 1946 roku w Londynie szef Sztabu Głównego, generał dywizji Stanisław Kopański powołał go na sekretarza Komisji do spraw byłych jeńców wojennych, której przewodniczył generał dywizji Tadeusz Piskor. Przygotowywał następnie pracę obejmującą dzieje losów polskich żołnierzy wziętych do niewoli. Przedwczesna śmierć nie pozwoliła mu ukończyć tego dzieła. W „Bellonie” (Londyn), 1950, z. 2. został zamieszczony fragment jego pracy zatytułowany „Jeńcy wrześniowi w Niemczech”[20].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. BDČZ – Bibliografie dějin Českých zemí
  2. Sprawozdanie roczne Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie za rok 1910. Lwów: 1911, s. 19.
  3. M. Landau, A. Tabiszewski, Zarys historii ..., s. 8, 12.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 35 z 15 września 1920 roku, s. 827.
  5. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 283, 557.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 190.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 721, 815, 1501.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 585.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 67, 644, 738.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 733.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 20 listopada 1925 roku, s. 664.
  12. Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 8.
  13. Piotr Stawecki, Attaché wojskowi Drugiej Rzeczypospolitej, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (202) z 2004, s. 123, 131, 133.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 430, 450.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 670.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 468.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 156, 535.
  19. Płk dypl. Jan Bigo, Sprawozdanie z działalności bojowej 18 Dywizji Piechoty sporządzone 18 maja 1945 roku w Brighton, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. akt B.I.14a, s. 7.
  20. Jerzy Izdebski, Generał Tadeusz Piskor (1887-1951), Łambinowicki Rocznik Muzealny, tom 32, Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, Opole 2009, ISSN 0137-5199, s. 9.
  21. M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
  22. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 430.
  23. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 177.
  24. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 2/1931, s. 68

Bibliografia[edytuj]