Jan z Oleśnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan z Oleśnicy – możnowładca polski, działający na dworze króla Władysława Jagiełły i wielkiego księcia Witolda. Ojciec Zbigniewa Oleśnickiego, brat Dobiesława.

W latach 1390–1392 pełnił urząd starosty wileńskiego z nadania królewskiego, broniąc zamku wileńskiego przed Krzyżakami, sprzymierzonymi z Witoldem, toczącym właśnie wojnę domową z królem Władysławem. W roku 1397 osiadł na starostwie łęczyckim, w roku 1400 objął również urząd wojskiego lubelskiego. W 1404 roku porzucił dla urzędy dla wysokiego stanowiska sędziego krakowskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sobiesław Szybkowski: Rycerscy goście z Polski na dworze wielkiego księcia Wiolda - próba portretu grupy. Olsztyn-Gdańsk: 2014.