Kanialec ogorzały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanialec ogorzały
Hamirostra melanosternon[1]
(Gould, 1841)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina jastrzębiowate
Podrodzina orłosępy
Plemię Pernini
Rodzaj Hamirostra
T. Brown, 1846[2]
Gatunek kanialec ogorzały
Synonimy

Rodzaju:

  • Gypoictinia Kaup, 1847[3]
  • Gypsictinia Kaup, 1847[4]

Gatunku:

  • Buteo melanosternon Gould, 1841[5]
  • Hamirostra montana T. Brown, 1846[2]
  • Gypoictinia melanosternonKaup, 1847[3]
  • Gypsictinia melanosternonKaup, 1847[4]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kanialec ogorzały[7] (Hamirostra melanosternon) – gatunek ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Występuje w Australii i jest endemitem. Preferuje obszary trawiaste lub niezbyt gęste lasy. Żywi się głównie królikami, jaszczurkami oraz innymi ptakami. Jada również padlinę[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 51–61 cm; masa ciała 1150–1450 g; rozpiętość skrzydeł 141–156 cm[9].

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy opisał w 1841 roku angielski przyrodnik John Gould nadając mu nazwę Buteo melanosternon[5]. Holotyp pochodził z środkowej części Nowej Południowej Walii[5].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Hamirostra: łac. hamus „hak”; rostrum „dziób”[10].
  • Gypoictinia (Gypsictinia): zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Gyps de Savigny, 1809 (sęp) i Ictinia Vieillot, 1816 (kanialuk)[11].
  • melanosternon: gr. μελας melas, μελανος melanos „czarny”; στερνον sternon „pierś” (por. μελανστερνος melansternos „czarnopierśny”)[12].
  • montana: łac. montanus „z gór, górski, góral”, od mons, montis „góra”[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hamirostra melanosternon, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b T. Brown: Illustrations of the genera of birds, Embracing their generic characters, with sketches of their habits. Cz. 8. London: Smith, Elder, & Company, 1846, s. 12. (ang.)
  3. a b Kaup 1847 ↓, s. 114.
  4. a b Kaup 1847 ↓, s. 120.
  5. a b c J. Gould. Descriptions of two new Species of Australian Birds. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 8, s. 162, 1840 (ang.). 
  6. BirdLife International 2016, Hamirostra melanosternon [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2018-1 [dostęp 2018-07-28] (ang.).
  7. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Pernini Blyth, 1851 (Wersja: 2018-06-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-07-28].
  8. S. Marchant: Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds. Melbourne: Oxford University Press. ISBN 0-19-553069-1.
  9. S. Debus, P. Boesman & J.S. Marks: Black-breasted Buzzard (Hamirostra melanosternon). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-08-24]. (ang.)
  10. Jobling 2018 ↓, s. Hamirostra.
  11. Jobling 2018 ↓, s. Gypoictinia.
  12. Jobling 2018 ↓, s. melanosternon.
  13. Jobling 2018 ↓, s. montana.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-07-25]. (ang.)
  2. J.J. Kaup. Zwente Monographie. Die Genera der Milvinae. „Isis von Oken”. 40, s. 83–121, 1847 (niem.).