Kościół fiński w Sztokholmie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół fiński w Sztokholmie
Finska kyrkan
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół fiński
Państwo  Szwecja
Miejscowość Sztokholm
Wyznanie protestanckie
Kościół Ewangelicko-Luterański Kościół Finlandii
Parafia Finska församling
Imię Fryderyk I Heski
Położenie na mapie regionu Sztokholm
Mapa lokalizacyjna regionu Sztokholm
Kościół fiński w Sztokholmie
Kościół fiński w Sztokholmie
Położenie na mapie Szwecji
Mapa lokalizacyjna Szwecji
Kościół fiński w Sztokholmie
Kościół fiński w Sztokholmie
Ziemia59°19′32″N 18°04′20″E/59,325556 18,072222

Kościół fiński w Sztokholmie (szw. Finska kyrkan, fin. Suomalainen Kirkko) – kościół parafialny fińskiego Kościoła ewangelicko-luterańskiego (Finska kyrkan) w eksterytorialnej parafii fińskiej. Jest położony przy ul. Slottsbacken 2 B-C w dzielncy Gamla stan (Stare Miasto).

Oficjalna nazwa kościoła to Fredriks kyrka (kościół Fryderyka), ponieważ otrzymał on wezwanie na cześć króla Fryderyka I.

Kościół ma status zabytku sakralnego według rozdz. 4 Kulturminneslagen (pol. Prawo o pamiątkach kultury) ponieważ został wzniesiony do końca 1939 (3 §)[1].

Historia[edytuj]

Początki kościoła fińskiego sięgają budynku Lilla Bollhuset, wzniesionego w latach 1648-1653 jako dobudówka do, nieistniejącego już dziś, Stora Bollhuset, wykorzystywanego przez dwór królewski jako sala do gry w piłkę lub teatr. Kiedy Stora Bollhuset zaczął być wykorzystywany jako teatr, Lilla Bollhuset zaczęto używać do gier, choć czasem i on był wykorzystywany do potrzeb scenicznych (występ trupy z Niemiec w latach 1662-1663).

W 1725 budynek Lilla Bollhuset nabyła parafia fińskiego kościoła luterańskiego i postanowiła przebudować go na kościół. Zadanie przebudowy powierzono architektowi Göranowi Adelcrantzowi. Prace przebiegły na tyle sprawnie, że już pod koniec tego samego roku, 19 grudnia, mogła się odbyć konsekracja kościoła.

Architektura[edytuj]

Z zewnątrz kościół nie przypomina w niczym świątyni. Pomieszczenie wewnętrzne jest niewielkie, ma kształt prostokąta o wymiarach 20x10 metrów i może pomieścić ok. 400 osób. Od zachodu zbudowano podwójną emporę, której niższa balustrada jest od roku 1734 ozdobiona herbem Finlandii oraz herbami historycznych regionów tego kraju.

Nastawa ołtarzowa, dzieło Lorensa Gottmana z 1734, przedstawia zmartwychwstanie Chrystusa. Korony na suficie pochodzą z kościoła w Nyen w Ingrii, obecnie w Rosji. Organy mają 32 głosy i zostały zbudowane przez Olofa Schwana po 1790.

Przypisy

  1. Sveriges riksdag: Svensk författningssamling (SFS) Lag (1988:950) om kulturminnen m.m. (szw.). [dostęp 2012-02-25].

Bibliografia[edytuj]