Kościół i klasztor pw. św. Antoniego z Padwy w Zakopanem
kościół klasztorny bernardynów | |
![]() Wnętrze świątyni | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Miejscowość |
Zakopane, Bulwary Słowackiego 33 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Parafia |
Kościół św. Antoniego z Padwy |
Wezwanie | |
Położenie na mapie Zakopanego ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa małopolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu tatrzańskiego ![]() | |
![]() |
Kościół św. Antoniego na Bystrem w Zakopanem – niewielki kościół położony u stóp Nosala w Zakopanem. Posługują tu OO. Bernardyni. Od 2020 roku kościół pełni funkcję Sanktuarium Świętego Antoniego z Padwy[1][2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Zakopane_Sanktuarium_sw_Antoniego_z_Padwy_%282%29.jpg/240px-Zakopane_Sanktuarium_sw_Antoniego_z_Padwy_%282%29.jpg)
Pomysł nabycia domu rekreacyjnego w Zakopanem powstał w 1893 r.[3] W 1902 r. nabyto drewnianą willę na Bystrem[1]. Posiadała ona półpubliczną kaplicę pw. św. Antoniego, gdyż bp krakowski Jan Puzyna nie pozwolił na budowę kościoła, ani klasztoru. Liczba kuracjuszy domu wynosiła kilka osób. W zimie willa stała pustkami.
W 1939 r. dom został obsadzony stałymi mieszkańcami. W 1958 r. bracia postarali się o oficjalną erekcję klasztoru[3]. Po zakończeniu II wojny światowej zbudowano w miejscu dotychczasowej dużą, nową kaplicę oraz przebudowano i powiększono dom[3]. W 1976 r. kard. Karol Wojtyła powierzył Bernardynom posługę parafialną na Bystrem, Kozińcu i Pardałówce[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Alojzy Garbarz , Nowe sanktuarium św. Antoniego w Zakopanem [online], Archidiecezja Krakowska, 23 lipca 2020 [dostęp 2021-05-24] (pol.).
- ↑ Nowe sanktuarium w Zakopanem: Święty Antoni nauczycielem bliskości z Chrystusem [online], Archidiecezja Krakowska [dostęp 2021-05-24] (pol.).
- ↑ a b c Historia Kościoła [online], Zakopane - Bernardyni [dostęp 2021-05-24] (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Klasztory bernardyńskie, pod red. H.E. Wyczawskiego, Kalwaria Zebrzydowska 1985.