Kolegium Jezuitów w Głogowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zachowane skrzydło kolegium jezuickiego w Głogowie

Kolegium Jezuitów w Głogowiekolegium prowadzone przez zakon jezuitów sprowadzonych do Głogowa w czasie wojny trzydziestoletniej przez hrabiego Georga Oppersdorfa.

Jezuici rezydowali w Głogowie od 1625, należąc do Prowincji Czeskiej zakonu (od 1754 do Prowincji Śląskiej). Do 1651 placówka miała status rezydencji, w 1651 uzyskała status kolegium. Kolegium istniało do 1776, tj. do kasaty Towarzystwa.

Około 1626 roku powstało gimnazjum liczące ok. 200 uczniów. W 1629 założono fundację konwiktu, a w 1662 lub 1679 powstał konwikt (utrzymujący przeciętnie 25 konwiktorów). W czasie wojen szwedzkich schroniło się w placówce jezuickiej kilku jezuitów polskich, m.in. Teofil Rutka, profesor retoryki w 1656 i Jerzy Lilienthal, profesor gramatyki w 1657.

Po wykupieniu terenu (prawdopodobnie ruin dawnego zamku książąt głogowskich z 1406 roku) i zebraniu wystarczających datków powstał kościół (pod wezwaniem Bożego Ciała) i budynek kolegium, zaprojektowane przez Giulia Simonettiego. Budynek był kilkakrotnie niszczony przez pożary (1715 i 1758) i odbudowywany. Po zniszczeniach II wojny światowej północne skrzydło kolegium zostało w latach 1966-1985 odbudowane i odrestaurowane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Grzebień SJ, Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564-1995, Kraków 1996 (wersja online)
  • H. Hoffmann, Die Jesuiten in Glogau, Breslau 1926

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]