Konstrukcja przysłupowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rycina do zwierciadła saskiego (1300) – robotnicy stawiający dom w konstrukcji słupowej
Dom przysłupowy w trakcie budowy, skansen w Sanoku

Konstrukcja przysłupowa (przysłup, niem. Umgebinde) – system konstrukcji uniezależniający ściany budynku od dachu opartego na zespole płatwi i słupów. Więźba dachowa może być oparta np. na ramach stolcowych.

Rozwiązanie najbardziej charakterystyczne dla obszaru Łużyc, Spisza na Słowacji oraz na pograniczu polsko-niemiecko-czeskim. W Polsce spotykane w budownictwie wiejskim i małomiasteczkowym, najczęściej w południowo-zachodniej części kraju.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Rozmieszczenie budownictwa przysłupowego może sugerować pochodzenie osadników ze Śląska oraz Saksonii”, [w:] Franciszek Kotula. Pochodzenie domów przysłupowych w Rzeszowskiem. „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej” R. V., nr 3/4, 1957, s. 557 (zob. Głuchoniemcy).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ignacy Tłoczek. Polskie budownictwo drewniane. Ossolineum. 1980.