Konwencja dublińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konwencja dublińska – umowa podpisana w ramach Wspólnoty Europejskiej 15 czerwca 1990[1] (weszła w życie 1 września 1997)[2] dotycząca zasad rozpatrywania wniosku o azyl przez państwa członkowskie Unii Europejskiej.

Zawarto w niej definicje pojęć: wiza wjazdowa i tranzytowa, cudzoziemiec, wniosek o azyl, pozwolenie na pobyt (art. 1).

Wg art. 2 państwa-strony potwierdzają swoje zobowiązania wynikające z Konwencji Genewskiej z 1951 r.[3] i Protokołu Nowojorskiego z 1967 r.[4] bez jakichkolwiek ograniczeń terytorialnych oraz swoje zobowiązanie do współpracy ze służbami Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców.

Art. 3 zobowiązuje państwa-strony do rozpatrzenia każdego wniosku o azyl, złożonego przez cudzoziemca w jakimkolwiek z nich na granicy lub na ich terytorium.

Depozytariuszem jest rząd Irlandii. Zakazane są zastrzeżenia (art. 20). Języki autentyczne: duński, holenderski, angielski, francuski, niemiecki, grecki, irlandzki, włoski, portugalski i hiszpański.

Konwencja została zastąpiona rozporządzeniem Dublin II w 2003 roku[5], następnie Dublin III w 2013[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]