Kopec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopec
Ilustracja
Państwo  Słowacja
Pasmo Pogórze Spisko-Gubałowskie
Wysokość 1251 m n.p.m.
Położenie na mapie Słowacji
Mapa lokalizacyjna Słowacji
Kopec
Kopec
Ziemia49°14′36,8″N 19°32′52,7″E/49,243556 19,547972

Kopec (1251 m) – najwyższy szczyt Pogórza Orawskiego na Słowacji[1]. Według polskich autorów wchodzi ono w skład Pogórza Skoruszyńskiego, to zaś należy do Pogórza Spisko-Gubałowskiego[2]. W tłumaczeniu na język polski nazwa Kopec oznacza Kopiec i pochodzi od kopulastego kształtu szczytu. Taką też nazwę podawano w dawniej w przewodnikach turystycznych[3]. Według obecnie obowiązujących zasad nazewnictwa geograficznego jest to nieuprawnione.

Kopec jest zwornikiem dla wielu grzbietów[1][3]:

  • grzbiet północny do doliny potoku Mrzký potok
  • grzbiet północny (z odchyleniem na zachód) do szczytu Bane (943 m)
  • grzbiet południowo-zachodni do szczytu Blato (1138 m)
  • grzbiet południowo-wschodni do wzniesienia Grúnik
  • grzbiet północno-wschodni poprzez przełęcz Prieková do szczytu Machy (1202 m)

Pomiędzy szczytem Kopec a przełęczą Prieková znajduje się nienazwany wierzchołek, od którego odchodzą jeszcze trzy boczne odnogi:

Dnem dolin pomiędzy tymi grzbietami spływają potoki. Kopec obecnie jest zalesiony, dawniej jednak były na nim pola, pastwiska i łąki. Już zarosły lasem, ale na starszych mapach są zaznaczone, można je rozróżnić również na zdjęciach mapy satelitarnej. Na Kopcu jest też skrzyżowanie szlaków turystycznych[1].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Szlak czerwony czerwony: Oravský Biely PotokMních – Machy – Prieková – Kopec – Małe Borowe
Szlak niebieski niebieski: PodbielBlatnický vrch – Bane – Kopec

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji. [dostęp 2012-01-10].
  2. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
  3. a b Szczerba Tadeusz: Choczańskie Wierchy i okolica. Przewodnik turystyczny. Wydawnictwo Ryszard M. Remiszewski – RMR, Gliwice 2001, ​ISBN 83-904352-9-2