Korpus płużny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Korpus płużny lemieszowy pługa konnego: 1 - słupica, 4 - krój nożowy, 5 - dłuto, 6 - lemiesz, 7 - odkładnica

Korpus płużny - główny zespół roboczy pługa. Składa się z lemiesza, odkładnicy, słupicy, płozu, listwy usztywniającej, odkładającej i ścinającej[1]. W celu otrzymania równych powierzchni do łączenie części korpusu stosuje się specjalne śruby wpuszczane noskowe lub kwadratowe.

Rodzaje korpusów płużnych[edytuj | edytuj kod]

  • korpus lemieszowy - elementem łączącym poszczególne części korpusu jest słupica, do której są przykręcone: lemiesz, odkładnica i płóz zakończony piętką[2]; w pługu wielokorpusowym piętka występuje ona tylko w ostatnim korpusie[3].
  • korpus talerzowy - składa się z talerza osadzonego na osi przymocowanej do słupicy, nad którym umocowana jest odkładnica.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marks 1997 ↓, rozdz. 1.3.1.
  2. Waszkiewicz i Kuczewski 1998 ↓, s. 14.
  3. Marks 1997 ↓, rozdz. 1.3.6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norbert Marks: Maszyny rolnicze. Cz. 1, Maszyny do uprawy, pielęgnacji, nawożenia, siewu, sadzenia i ochrony roślin. Kraków: Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Krakowie, 1997. ISBN 83-86524-18-9.
  • Czesław Waszkiewicz, Józef Kuczewski: Maszyny rolnicze. Cz. 1, Maszyny i urządzenia do produkcji roślinnej. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1998. ISBN 83-02-06052-6.