Królestwo Norwegii (1814)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kongeriget Norge
Królestwo Norwegii
1814
Flaga Norwegii
Herb Norwegii
Flaga Norwegii Herb Norwegii
Konstytucja Konstytucja Norwegii z 17 maja 1814
Język urzędowy norweski, duński,
Stolica Christiania
Ustrój polityczny królestwo
Ostatnia głowa państwa król Chrystian Fryderyk[1]
Data powstania 17 maja 1814
Zawarcie unii ze Szwecją i wybór Krola XIII na króla 4 listopada 1814

Królestwo Norwegii – niepodległe państwo powstałe po zerwaniu unii duńsko-norweskiej. Istniało pomiędzy majem a listopadem 1814 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po wojnach napoleońskich oraz niszczącej wojnie z Wielką Brytanią toczonej w latach 1807–1814 pokonane Dania i Norwegia musiały na podstawie traktatu kilońskiego przekazać Szwecji całość obszarów Norwegii. Zamorskie posiadłości Norwegii zostały zatrzymane przez Danię. Norwegowie nie pogodzili się z warunkami pokoju i 17 maja 1814 ogłosili pełną niezależność, kończąc swój związek z Danią i nie dopuszczając do unii ze Szwecją. Królem Norwegii wybrano księcia Chrystiana Fryderyka. Niezależność Norwegii skończyła się już w sierpniu, gdyż w wyniku szwedzkiej inwazji Norwegia zmuszona została do unii personalnej ze Szwecją, pozostając przy swojej liberalnej konstytucji i oddzielnych urzędach z wyjątkiem służby zagranicznej. Unia norwesko-szwedzka przetrwała do 1905 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Król Danii w latach 1839–1848 jako Christian VIII.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Cieślak, Zarys historii najnowszej krajów skandynawskich, PWN, Warszawa 1978
  • Andrzej Bereza-Jarociński, Zarys dziejów Norwegii, PWN, Warszawa 1991