Lak (stomatologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lak, uszczelniacz (stomatologiczny lub dentystyczny) – materiał do powlekania bruzd, szczelin i zagłębień w zębach.

Lakuje się powierzchnie żujące i ślepe otwory w zębach trzonowych mlecznych i stałych, w zębach przedtrzonowych stałych, a także wgłębienia w górnych bocznych siekaczach stałych. Miejsca te, ze względu na budowę anatomiczną, sprzyjają zaleganiu resztek pokarmowych; są także bardzo trudne do oczyszczenia, szczególnie dla dzieci. Dzięki lakowaniu zapobiega się rozwojowi w nich próchnicy.