Lozańska szkoła w ekonomii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lozańska szkoła w ekonomii – nurt myśli w ekonomii neoklasycznej, zwany także szkołą równowagi ogólnej lub szkołą matematyczną[1], powstała w latach 70. XIX wieku na gruncie prac Leona Walrasa i Vilfredo Pareto. Nazwę zawdzięcza Uniwersytetowi w Lozannie[2], gdzie obaj byli profesorami[3].

Głównym cechą ekonomistów lozańskich był ich wkład w teoretyczne podstawy równowagi ogólnej.

Wybitnym ekonomistą szkoły lozańskiej był także Polak – Leon Winiarski, uczeń prof. Pareto, a potem profesor na Uniwersytecie Genewskim[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Termin w Encyklopedii internetowej PWN. [dostęp 2016-12-25].
  2. Encyklopedia PWN podaje nie Uniwersytet w Lozannie (UNIL) lecz Politechnikę Federalną w Lozannie (EPFL)
  3. Pierre Garrouste, Stavros Ioannides, European Association for Evolutionary Political Economy (red.), Evolution and path dependence in economic ideas: past and present, Cheltenham, UK; Northampton, MA, USA: Edward Elgar, 2001, ISBN 1-84064-081-2, OCLC 44420603 [dostęp 2016-12-25] (ang.).
  4. Stankiewicz, Wacław (1925- )., Historia myśli ekonomicznej, Polskie Wydaw. Ekonomiczne, 1998, ISBN 83-208-1096-5, OCLC 749231381.