Manganianometria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Manganianometria (manganometria, nadmanganianometria) – jeden z działów oksydymetrii, technika analityczna polegająca na miareczkowaniu analizowanej substancji mianowanym roztworem nadmanganianu potasu jako utleniacza.

W reakcji z analizowaną substancją jon nadmanganianowy MnO4 redukuje się do jonu Mn2+ w środowisku kwaśnym, zaś w środowisku słabo kwaśnym do tlenku manganu(IV) MnO2.

Kwasem stosowanym w oznaczeniach manganometrycznych jest kwas siarkowy, ponieważ w warunkach prowadzenia reakcji nie ulega on utlenieniu. Nie można stosować kwasu solnego, gdyż jony nadmanganianu mogą utleniać jony chlorkowe do wolnego chloru[1].

Nadmanganian potasu charakteryzuje się dwiema zaletami:

  • jest utleniaczem na tyle silnym, że może być stosowany do różnorodnych oznaczeń (m.in. szczawianów, zawartości nadtlenku wodoru),
  • odznacza się intensywnym fioletowym zabarwieniem, które znika w trakcie tworzenia bezbarwnych jonów Mn2+, dlatego nie trzeba stosować dodatkowego wskaźnika punktu końcowego miareczkowania (gdy cały reduktor przereaguje z KMnO4 to pod wpływem jednej kropli nadmiaru tego związku, roztwór zabarwia się na lekko różowo co sygnalizuje koniec miareczkowania).

Przypisy

  1. Aleksander Erndt: Ćwiczenia z chemii analitycznej. Kraków: Wydawnictwo AR w Krakowie, 1994, s. 140. ISBN 83-86524-04-9.