Marek Czarnecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Marek Janusz Czarnecki.
Marek Czarnecki
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1959
Chorzów
Poseł do PE VI kadencji
Okres od 20 lipca 2004
do 13 lipca 2009
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna

Marek Aleksander Czarnecki (ur. 22 marca 1959 w Chorzowie) – polski prawnik (adwokat), polityk, były wojewoda bialskopodlaski, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj]

W 1983 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1986 studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych tego uniwersytetu. Odbył w Siedlcach aplikację sędziowską (1988) i adwokacką (1990). Prowadził własną praktykę adwokacką w międzynarodowej kancelarii prawniczej „Ole Nielsen & Partners”, napisał wspólnie z Lidią Bagińską komentarz do prawa wekslowego i czekowego[1].

Od maja 1998 do września 2000 był prezesem zarządu Ruchu S.A., a w latach 2000–2001 wiceprezesem Agencji Mienia Wojskowego. Następnie otworzył w Warszawie wraz z Lidią Bagińską własną kancelarię prawną.

Działalność polityczna[edytuj]

W wyborach parlamentarnych w 1997 kandydował bez powodzenia do Sejmu z listy Akcji Wyborczej Solidarność, z rekomendacji Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego[2]. Od 23 grudnia 1997 do 31 grudnia 1998 zajmował stanowisko wojewody bialskopodlaskiego. Wstąpił później do Polskiego Porozumienia Chrześcijańskich Demokratów i z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w 2001 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu[3].

W 2003 został doradcą prawnym, a następnie członkiem Samoobrony RP[4]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004, otrzymawszy 43 609 głosów zdobył z jej listy w okręgu mazowieckim mandat deputowanego. Pracował w Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego. Początkowo pozostawał niezrzeszony, następnie wstąpił do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[5]. W 2006 kandydował na urząd prezydenta m.st. Warszawy[6]. Zajął ostatnie (10.) miejsce, zdobywając 1096 głosów (0,16%)[7].

W styczniu 2008 wystąpił z Samoobrony RP i przeszedł do Stronnictwa „Piast”[8]. W czerwcu 2008 opuścił to ugrupowanie i wszedł w Parlamencie Europejskim w skład grupy Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia koalicji Porozumienie dla Przyszłości (jako bezpartyjny kandydat z nominacji Partii Demokratycznej). W 2010 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, gdzie przez kilka lat pełnił funkcję członka rady naczelnej[9]. W 2014 przeszedł do Polski Razem i był jej kandydatem w wyborach do Parlamentu Europejskiego[10].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]