Marian Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Kamiński
„Jur”, „Ster”, „Żaglowiec”
Kapitan piechoty Kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1912
Warszawa,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 6 marca 1994
Los Angeles,  Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Lata służby od 1931
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki I Rejon Obwodu AK Żoliborz
Zgrupowanie Żaglowiec
21 Pułk Piechoty AK
Stanowiska komendant rejonu
dowódca zgrupowania
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Marian Kamiński ps. „Jur”, „Ster”, „Żaglowiec” (ur. 24 maja 1912 w Warszawie - zm. 6 marca 1994 w Los Angeles) − Kapitan piechoty Wojska Polskiego, w powstaniu warszawskim dowódca Zgrupowania "Żaglowiec" na Żoliborzu, a następnie 21 Pułku Piechoty "Dzieci Warszawy" AK.

Życiorys[edytuj]

Syn Antoniego i Bronisławy z domu Pniewskiej. W 1930 ukończył Państwową Szkołę Techniczno-Kolejową. Od września 1931 do sierpnia 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Od 15 sierpnia 1933 podporucznik piechoty służby stałej, przydzielony do 21 Pułku Piechoty "Dzieci Warszawy". Od 19 marca 1937 awansowany na porucznika piechoty służby stałej.

W wojnie obronnej 1939 uczestniczył udział jako dowódca kompanii przeciwpancernej 21 pułku piechoty. Brał udział w obronie Modlina i Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych nie poszedł do niewoli i przebywał na terenie Warszawy. Od października 1939 w konspiracji. Od lutego 1940 był zastępcą komendanta 1 Rejonu w Obwodzie ZWZ/AK Żoliborz. W listopadzie 1942 awansowany do stopnia kapitana, objął dowództwo rejonu, którym dowodził do wybuchu powstania warszawskiego. Podczas powstania dowodził Zgrupowaniem "Żaglowiec", a następnie został dowódcą 21 Pułku Piechoty "Dzieci Warszawy" AK.

Po kapitulacji powstania w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach: Altengrabow Stalag XI A, Sandbostel Oflag X A. Znalazł się w grupie 29 oficerów (m.in. płk. Karola Ziemskiego "Wachnowskiego" i płk Mieczysława Niedzielskiego "Żywiciela") oskarżonych o zamiar opanowania obozu. Przekazany Gestapo, został osadzony w obozie koncentracyjnym Neuengamme. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności w maju 1945 pozostał na emigracji. Wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako robotnik, w końcu lat czterdziestych wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał na stałe.

Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Pierwszy raz za udział w wojnie obronnej 1939, po raz drugi na mocy rozkazu płk Mieczysława Niedzielskiego "Żywiciela" z dnia 1 października 1944 (numer krzyża 11784)[1], oraz Krzyżem Walecznych.

Przypisy

  1. J. Kreusch, A. K. Kunert, T. Labuszewski (oprac.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. IV. Warszawa: 1997, s. 55-56.

Bibliografia[edytuj]

  • Jasiński G., Żoliborz. Dzieje militarne II Obwodu Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim, Pruszków 2009, ​ISBN 978-83-62046-03-4