Maurice Faure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maurice Faure
Ilustracja
Maurice Faure (w środku) w 2007
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1922
Azerat
Data i miejsce śmierci 6 marca 2014
Cahors
Zawód polityk

Maurice Faure (ur. 2 stycznia 1922 w Azerat, zm. 6 marca 2014 w Cahors[1]) – francuski polityk, prawnik i samorządowiec, wieloletni parlamentarzysta, minister w okresie IV i V Republiki, członek Rady Konstytucyjnej, sygnatariusz traktatów rzymskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej dołączył francuskiego ruchu oporu oraz do wojsk francuskich podporządkowanych Wolnej Francji, brał udział w działaniach zbrojnych[1][2]. Z wykształcenia nauczyciel historii i geografii, uzyskał doktorat z prawa, studiował na uniwersytetach w Bordeaux i Tuluzie[2]. Był nauczycielem w szkole średniej oraz wykładowcą w IEP Toulouse, od 1947 pracował w administracji rządowej, wchodząc w skład gabinetów członków rządu[1][2].

Jako polityk był związany z francuskim nurtem radykalnym, do młodzieżówki tego środowiska wstąpił w 1938[2]. Należał do zjednoczonej Partii Radykalnej. Od 1953 do 1955 pełnił funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania[1], a w latach 1961–1965 i 1969–1971 zajmował stanowisko jego przewodniczącego[3]. Po rozłamie z początku lat 70. dołączył do jej lewicowej frakcji (MGRS)[1]. W latach 1961–1968 był przewodniczącym Ruchu Europejskiego[4].

W ramach administracji lokalnej był merem miejscowości Prayssac (1953–1965) i Cahors (1965–1990). Od 1957 był radnym departamentu Lot, w latach 1970–1994 przewodniczył radzie generalnej. W połowie lat 70. pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego rady regionu Midi-Pireneje[5].

Mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego wykonywał już w okresie IV Republiki, był wybierany do tej izby w 1951 i 1956. W 1958, 1962, 1967, 1968, 1973, 1978 i 1981 uzyskiwał miejsce w Zgromadzeniu Narodowym V Republiki I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji[1]. W latach 1983–1988 wchodził w skład francuskiego Senatu[5]. W latach 50., 60. i 70. wielokrotnie był przedstawicielem francuskiego parlamentu w Parlamencie Europejskim. Po wprowadzeniu wyborów powszechnych od 1979 do 1981 sprawował mandat eurodeputowanego I kadencji, zasiadał we frakcji socjalistycznej oraz w Komisji ds. Kwestii Politycznych[6].

Zajmował także różne stanowiska rządowe. Między lutym 1956 a majem 1958 wykonywał obowiązki sekretarza stanu w resorcie spraw zagranicznych w rządach, którymi kierowali Guy Mollet, Maurice Bourgès-Maunoury i Félix Gaillard, odpowiadając za integrację europejską. 25 marca 1957 w imieniu Francji wraz z Christianem Pineau podpisał traktaty rzymskie[5]. W maju 1958 przez kilka dni sprawował urząd ministra spraw wewnętrznych w rządzie Pierre’a Pflimlina, po czym do czerwca tegoż roku był ministrem do spraw instytucji europejskich w tym samym gabinecie[5]. Od maja do czerwca 1981 był ministrem sprawiedliwości u Pierre’a Mauroy. Od maja 1988 do lutego 1989 w dwóch gabinetach Michela Rocarda zajmował stanowisko ministra stanu oraz ministra zaopatrzenia i mieszkalnictwa[7].

W 1989 prezydent François Mitterrand powołał go w skład Rady Konstytucyjnej, której członkiem był przez dziewięcioletnią kadencję do 1998[5].

Odznaczony Legią Honorową III klasy (2013)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Maurice Faure (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2018-02-18].
  2. a b c d Mort de l'ancien ministre Maurice Faure, à 92 ans (fr.). lemonde.fr, 6 marca 2014. [dostęp 2018-02-18].
  3. Parti Radical (PRAD): Organigramme (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2018-02-18].
  4. History (ang.). europeanmovement.eu. [dostęp 2018-02-18].
  5. a b c d e Maurice Faure (fr.). senat.fr. [dostęp 2018-02-18].
  6. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2018-02-18].
  7. Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2018-02-18].
  8. Cahors. Maurice Faure, l'Empereur devient Commandeur (fr.). ladepeche.fr, 28 września 2013. [dostęp 2018-02-18].