Metoda Rietvelda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj


Metoda Rietvelda – technika wprowadzona przez Hugona Rietvelda w celu opisu materiałów krystalicznych. Rozpraszanie neutronów i promieniowania rentgenowskiego na polikrystalicznych próbkach proszkowych daje w wyniku charakterystyczną strukturę maksimów o określonym natężeniu i położeniu (dyfraktogram, obraz dyfrakcyjny). Wysokość, szerokość i położenie tych linii dyfrakcyjnych mogą zostać wykorzystane do wyznaczenia wielu aspektów struktury wewnętrznej materiału (dyfraktometria).

Metoda Rietvelda bazuje na metodzie najmniejszych kwadratów w celu dopasowania profilu teoretycznego do zarejestrowanego dyfraktogramu. Wprowadzenie takiego podejścia w krystalografii proszkowej było znaczącym krokiem naprzód, bowiem wcześniejsze podejścia nie radziły sobie z pokrywającymi się refleksami.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]