Metoda antyrretyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metoda antyrretyczna – metoda pracy duchowej praktykowana w starożytnym monastycyzmie chrześcijańskim. Był to sposób reagowania na negatywne autosugestie: ilekroć mnichom przychodziło na myśl jakieś negatywne zdanie lub pokusa, przeciwstawiali jej jakieś zdanie pozytywne. Przeważnie był to krótki i łatwy do zapamiętania cytat z Biblii.

Metodę antyrretyczną rozwinął Ewagriusz z Pontu (345–399) w dziele Antirrhetikon (Kontrargumenty). Przedstawił tam listę ponad 600 negatywnych autosugestii, mogących uczynić człowieka chorym (patrz acedia). Zestawiał z nimi pozytywne zdania z Pisma Świętego, pomocne w pokonywaniu złych myśli.

We współczesnej duchowości chrześcijańskiej metodę antyrretyczną propaguje Anselm Grün. Jako najlepsze źródło pozytywnych sformułowań Grün wskazuje fragmenty Księgi Psalmów, Księgę Przysłów oraz słowa Jezusa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anselm Grün OSB, Autosugestia. Jak myśleć pozytywnie, Wydawnictwo WAM, Kraków 2001, ​ISBN 83-7097-705-7​ (oryginalnie jako Einreden. Der Umgang mit den Gedanken, 1983).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]