Mezencjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eneasz walczący z Mezencjuszem i Laususem, rysunek Wenzla Hollara (1607–1677)

Mezencjusz (łac. Mezentius) – w mitologii rzymskiej etruski król miasta Caere, ojciec Laususa, nazywany „gardzicielem bogów” (contemptor deorum)[1]. Pojawia się w micie o Eneaszu i jego przybyciu do Italii.

Mit o Mezencjuszu znany jest w kilku wariantach, różniących się szczegółami[2]. Jego rządy w Caere miały charakter tyranii i ostatecznie został wygnany wraz z synem przez mieszkańców po tym, gdy zażądał dla siebie ofiar w pierwocin płodów. Znalazł schronienie na dworze Turnusa, którego wsparł później w walce z Eneaszem[1]. Według jednej z wersji mitu, za którą idzie Wergiliusz w Eneidzie, Mezencjusz i Lausus zginęli z ręki Eneasza. Inna, której trzyma się Dionizjusz z Halikarnasu, podaje że Eneasz w cudowny sposób zniknął podczas bitwy, a Mezencjusz, po stracie poległego w walce syna, zawarł pokój z Askaniuszem[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Andrzej M. Kempiński: Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich. Warszawa: Iskry, 2001, s. 287. ISBN 83-207-1629-2.
  2. a b Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 234-235. ISBN 978-83-04-04673-3.