Michał Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Lubomirski
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data i miejsce urodzenia 1752
Kijów
Data i miejsce śmierci 1825
Dubno (miasto)
Ojciec Stanisław Lubomirski
Matka Ludwika Pociejówna
Żona

Magdalena Raczyńska

Dzieci

Edward Kazimierz Lubomirski

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order Świętego Huberta (Bawaria)

Michał Lubomirski[1] książę herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1752 roku – zm. w 1825 roku w Dubnie) – generał lejtnant, sędzia sejmowy.

Syn Stanisława Lubomirskiego[1] wojewody Kijowskiego i Bracławskiego, rodzony brat Józefa również generała lejtnanta i Ksawerego.

Pułkownik wojsk koronnych w 1776 r.[1] Szef 13. Regimentu Pieszego w latach 1779-1794[1], generał major komenderujący w Dywizji Ukraińskiej i Podolskiej w 1785 roku, w 1790 r. generał lejtnant[1] komenderujący Dywizją Wołyńską i Kijowską, następnie Wołyńsko-Podolską.

Był wolnomularzem[1], namiestnikiem małopolskim Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w 1784 roku[2].

W 1790 roku odznaczony Orderem Orła Białego[1], w 1784 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[3], w 1788 odznaczony Orderem Świętego Huberta[4]

W 1792 przeszedł na stronę Targowicy, wydając zapasy armii polskiej pod Dubnem wojskom rosyjskim, za co został zdymisjonowany przez króla Poniatowskiego.[5]

Przypisy

  1. a b c d e f g Michał Lubomirski. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 24.10.13].
  2. Stanisław Załęski, O masonii w Polsce, od roku 1738 do 1822: na źródłach wyłącznie masońskich Kraków 1908, s. 108.
  3. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria, Kraków 2002, s. 30.
  4. Polski Słownik Biograficzny t.18 str.38
  5. Alex Storozynski (2011). Kosciuszko Ksiaze chlopow. W.A.B.. s. 226-227