Mogilnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mogilnik (błędnie nazywany mogielnik) to rodzaj składowiska dla najbardziej niebezpiecznych substancji. Miejsce wyznaczone do stałego przechowywania nierozkładalnych odpadów trujących lub promieniotwórczych, przeterminowanych środków ochrony roślin, środków farmaceutycznych, skażonych opakowań itp., zabezpieczone przed kontaktem zarówno z wodami gruntowymi, jak i atmosferą. Najczęściej mogilniki występują w postaci uszczelnionych betonowych magazynów.

Mogilniki wykorzystywane do deponowania przeterminowanych środków ochrony roślin stanowią zdecydowaną większość tego typu obiektów w Polsce i najczęściej nie były one skonstruowane w sposób uniemożliwiający kontakt chemikaliów ze środowiskiem. Miały one różną postać:

  1. dołów ziemnych, licznych na południu Polski – obiekty na ogół niewielkie, ale są też bardzo duże obiekty np. mogilnik Tworzymirki-Gaj w powiecie gostyńskim w Wielkopolsce lub Lisie Kąty w powiecie grudziądzkim w kujawsko-pomorskim;
  2. kręgów studziennych – najczęściej występujący typ mogilnika. Średnica betonowych kręgów waha się od 1 do 5 metrów, a głębokość od 3 do 5 metrów;
  3. do składowania wykorzystywane były także stare obiekty wojskowe (np. bunkry).

Obecnie, mniej więcej od 1999 r., w poszczególnych województwach trwa systematyczna likwidacja mogilników na terenie Polski, której zakończenie było planowane na rok 2010.