Op. cit.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Op. cit., dz. cyt.[1] (łac. opus citatum = „dzieło cytowane” lub opere citato = „z cytowanego dzieła”) – skrót używany w przypisach lub cytatach dla odesłania czytelnika do wcześniej cytowanej pozycji.

Chcąc odnaleźć źródło oznaczone jako op. cit., należy prześledzić wcześniejsze przypisy w bibliografii i odszukać odpowiedniego autora. Tam właśnie powinny znajdować się dane cytowanej pozycji.

Przykład 1:

  1. C. Ciamciara, Łacina dla początkujących, Wydawnictwo Kapusta i S-ka, Kozia Wólka 1997, s. 23.
  2. C. Kowalski, Łacina klasyczna i średniowieczna, Oficyna Wilk i S-ka, Pazury 1988, s. 142.
  3. Ibid., s. 143.
  4. C. Ciamciara, op. cit., s. 97.
Odwołanie nr 4 odsyła do tej samej książki, co odwołanie nr 1.
Dla wskazania ostatnio cytowanej pozycji używane jest słowo idem (skrót id.) lub ibidem (skrót ibid.). Odwołanie nr 3 odsyła do poprzedniej książki, czyli nr 2.

W przypadku występowania w przypisach kilku pozycji tego samego autora, przed skrótem op. cit. należy wskazać najkrótszy możliwy początek tytułu, pozwalający na jednoznaczną identyfikację dzieła.

Przykład 2:

  1. C. Ciamciara, Łacina dla początkujących, Wydawnictwo Kapusta i S-ka, Kozia Wólka 1997, s. 23.
  2. C. Ciamciara, Greka na co dzień, Wydawnictwo Sałata i S-ka, Zblutów 1998, s. 50.
  3. C. Ciamciara, Greka dla początkujących, Wydawnictwo Marchew i S-ka, Londyn 2003, s. 562.
  4. C. Kowalski, Łacina klasyczna i średniowieczna, Oficyna Wilk i S-ka, Pazury 1988, s. 142.
  5. Ibid., s. 143.
  6. C. Ciamciara, Łacina…, op. cit., s. 97.
  7. C. Ciamciara, Greka dla…, op. cit., s. 86.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]