Płaszczyzna Campera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boczny widok na powierzchnię czaszki. Płaszczyzna Campera zaznaczona czerwoną linią

Płaszczyzna Campera, linia Campera (uszno-nosowa) – w kraniometrii i stomatologii płaszczyzna lub linia orientacyjna w widoku z profilu. Jej nazwa wzięła się od nazwiska XVIII-wiecznego holenderskiego anatoma i filozofa[1][2], Petera Campera.

Według Campera płaszczyzna przechodząca przez powierzchnie żujące trzonowców i przedtrzonowców jest równoległa do płaszczyzny łączącej dolny brzeg zewnętrznego kostnego otworu słuchowego zewnętrznego z dolnym brzegiem otworu gruszkowatego, co na powłokach twarzy pokrywa się z linią łączącą dolny brzeg skrzydełka nosa z dolnym brzegiem (wcięciem poniżej[1]) dolnego skrawka ucha[2]. Według Majewskiego linia ta łączy najwyższy punkt otworu słuchowego zewnętrznego (Porion) i kolec nosowy przedni (Spina nasalis anterior)[3].

Kąt zawarty między nią a płaszczyzną frankfurcką wynosi ok. 10-15°[3]. Przyjmuje się, że jest równoległa do płaszczyzny okluzyjnej, co jest pomocne w odbudowie protetycznej[3][1]. Podczas wykonawstwa protez zębowych do ustalania równoległości płaszczyzny okluzyjnej względem linii Campera służy tzw. płytka Foxa[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c Antoni Karasiński: Protezy całkowite. Katowice: Śląska Akademia Medyczna, 2000, s. 63. ISBN 83-87114-72-3.
  2. a b c Eugeniusz Spiechowicz: Protetyka stomatologiczna: podręcznik dla studentów. Warszawa: PZWL, 2010, s. 292–293. ISBN 978-83-200-4162-0.
  3. a b c Stanisław Władysław Majewski: Gnatofizjologia stomatologiczna: normy okluzji i funkcje układu stomatognatycznego. Warszawa: PZWL, 2009, s. 160–161. ISBN 978-83-200-3990-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.