Partia szkocka

Partia szkocka

a b c d e f g h 8 8 7 7 6 6 5 5 4 4 3 3 2 2 1 1 a b c d e f g h
Ruchy	1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.d4
Kod ECO	C44–C45
Pochodzenie	1750
Nazwany po	Szkocja
Rodzic	Otwarcie skoczkiem królewskim

Partia szkocka – otwarcie szachowe oznaczony kodem ECO C44–C45, rozpoczynający się od posunięć:

1. e4 e5
2. Sf3 Sc6
3. d4

Swoją nazwę otwarcie zawdzięcza szkockiemu szachiście Johnowi Cochrane’owi, który spopularyzował je podczas meczu szachów korespondencyjnych rozgrywanego w latach 1824–1828 pomiędzy klubami z Londynu i Edynburgu. Sekwencja ruchów prowadząca do partii szkockiej została jednak po raz pierwszy wspomniana już w 1750 roku przez teoretyka szachowego Ercole Del Rio w jego traktacie Sopra il giuoco degli Scacchi, Osservazioni pratiche d’anonimo Autore Modenese (pol. O grze w szachy, praktyczne spostrzeżenia anonimowego autora z Modeny).

Popularne w XIX wieku, otwarcie szkockie do roku 1900 straciło na znaczeniu, ponieważ uważano, że zbyt wcześnie rozładowuje napięcie w centrum i pozwala czarnym łatwo wyrównać grę. Pod koniec XX wieku Garri Kasparow przyczynił się do odrodzenia otwarcia, twierdząc, że stwarza ono czarnym długotrwałe problemy strategiczne, a jednocześnie pozwala uniknąć dogłębnie przeanalizowanej partii hiszpańskiej. Zwolennikami szkockiego byli także Jan Timman i Siergiej Rublewski.

W encyklopedii otwarć szachowych partia szkocka oznaczona jest symbolem C45.

Podstawowe warianty

3...e:d4 4.S:d4 (główny wariant)

3...e:d4 4.Gc4 (gambit szkocki)

3...e:d4 4.c3 (gambit Göringa)

Bibliografia

• Gary Lane: The Scotch Game Explained. Londyn: Batsford Books, 2005. ISBN 0-7134-8940-5.

Linki zewnętrzne

• Chessgames.com opening explorer