Paweł Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Paweł Daniel Zalewski – pisarz.
Paweł Zalewski
Paweł Zalewski
Data i miejsce urodzenia 25 września 1964
Warszawa
Zawód polityk
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm I, V i VI kadencji (1991–1993, 2005–2009), poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014)
Partia FPD (1990–1991)
UD (1991–1992)
PK (1992–1993)
KK (1994–1999)
SKL (1999–2001)
PP (2001–2002)
PiS (2002–2007)
PO (od 2009)
Odznaczenia
Order Gwiazdy Solidarności Włoskiej I Klasy (Włochy) Legia Honorowa V Klasy (Francja) Prezydencki Order Zasługi (Gruzja)

Paweł Ksawery Zalewski (ur. 25 września 1964 w Warszawie) – polski polityk, historyk i przedsiębiorca, poseł na Sejm I, V i VI kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalnością edytorską.

W latach 80. prowadził opozycyjną działalność wydawniczą. Należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. szkolnictwa wyższego. W latach 1989–1991 był doradcą ministra edukacji narodowej. W 1990 współtworzył Forum Prawicy Demokratycznej[1], z którym w 1991 przystąpił do Unii Demokratycznej. Zasiadał w radzie regionalnej tej partii, a także w radzie politycznej Frakcji Prawicy Demokratycznej wewnątrz ugrupowania. W 1991 z listy UD został posłem. Od 1992 należał do Partii Konserwatywnej, z której wystąpił w 1993, współtworząc w 1994 Koalicję Konserwatywną (wspólnie z Kazimierzem Michałem Ujazdowskim), która w 1999 weszła w skład Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Paweł Zalewski był wiceszefem rady politycznej tej partii. W 2001 współtworzył partię Przymierze Prawicy, z którą w 2002 przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości, zostając członkiem zarządu głównego tej partii. 11 maja 2007 rada polityczna PiS wybrała go na wiceprezesa ugrupowania.

W latach 1991–1996 pracował na stanowisku starszego asystenta w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 1996 podjął pracę jako managing partner w międzynarodowej firmie doradztwa personalnego. Od 2002 do 2003 zasiadał w zarządzie województwa mazowieckiego. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 bez powodzenia kandydował z pierwszego miejsca listy PiS w okręgu łódzkim. W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła z listy PiS w okręgu sieradzkim. W Sejmie V kadencji przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2007 tygodnik „Polityka” uznał go za najlepszego posła sezonu parlamentarnego 2006/2007[2]. W lipcu tego samego roku prezes PiS Jarosław Kaczyński zawiesił Pawła Zalewskiego w prawach członka ugrupowania, motywując to jego rzekomą nielojalnością wobec partii, rządu i prezydenta[3]. Zarzuty wobec niego związane były z krytycznymi uwagami, jakie padły w wywiadzie radiowym 3 lipca 2007 pod adresem minister spraw zagranicznych Anny Fotygi i dotyczyły posiedzenia sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych z 28 czerwca, na którym Anna Fotyga relacjonowała przebieg i ustalenia szczytu UE w Brukseli z 23 czerwca[4]. W październiku 2007 postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, a on sam powrócił na stanowisko wiceprezesa partii.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując 35 524 głosy. Wkrótce wraz z dwoma innymi wiceprezesami partii (Ludwikiem Dornem i Kazimierzem Michałem Ujazdowskim) ustąpił z zajmowanego stanowiska. 16 listopada 2007 wszyscy trzej, decyzją prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, zostali zawieszeni w prawach członków partii. 12 grudnia tego samego roku wraz z Kazimierzem Ujazdowskim zrezygnował z członkostwa w PiS. W 2008 był wśród założycieli stowarzyszenia Mazowsze XXI[5], jednak nie zaangażował się w działalność ogólnopolskiego Ruchu Obywatelskiego „Polska XXI” i nie przystąpił do jego koła poselskiego.

W 2009 został kandydatem Platformy Obywatelskiej w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim. W maju tego samego roku przystąpił do klubu parlamentarnego PO, a następnie został członkiem partii. Uzyskując 51 529 głosów, zdobył mandat deputowanego do PE[6]. W PE przystąpił do grupy chadeckiej, wybrano go też na wiceprzewodniczącego Komisji Handlu Międzynarodowego. W lipcu 2011 zainicjował powołanie European Parliament-Ukraine LINK Group, skupiającą europosłów z różnych frakcji Parlamentu Europejskiego, której celem jest wspieranie procesu integracji Ukrainy z Unią Europejską[7]. W 2011 zajął 5. miejsce w rankingu na dziesięciu lobbystów Ukrainy na świecie, sporządzonym przez kijowski Instytut Polityki Światowej[8]. W styczniu 2013 decyzją ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego został mianowany współprzewodniczącym Polsko-Ukraińskiego Forum Partnerstwa[9]. W wyborach w 2014 nie uzyskał europarlamentarnej reelekcji.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Eliza Olczyk: Paweł Zalewski: Recepta na klęskę PO. rp.pl, 9 października 2015. [dostęp 2015-10-11].
  2. Janina Paradowska: Parlamentarne to kulturalne. polityka.pl, 2 lipca 2007. [dostęp 2015-08-01].
  3. Prezydent: Moją znajomość z posłem Zalewskim uważam za zakończoną. gazeta.pl, 5 lipca 2007. [dostęp 2015-08-01].
  4. Biuletyn nr: 2161/V: Komisja Spraw Zagranicznych /nr 85/. sejm.gov.pl, 28 czerwca 2007. [dostęp 2015-08-01].
  5. Paweł Zalewski wśród założycieli Stowarzyszenia „Mazowsze XXI”. money.pl, 4 lutego 2008. [dostęp 2015-08-01].
  6. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2015-08-01].
  7. Nowa unijna grupa wsparcia dla Ukrainy. pawelzalewski.eu, 5 maja 2011. [dostęp 2015-08-01].
  8. Kwaśniewski, Zalewski i Sikorski lobbują za Ukrainą. tvn24.pl, 1 grudnia 2011. [dostęp 2015-08-01].
  9. Polaków i Ukraińców rozmowy. eastbook.eu, 4 lutego 2013. [dostęp 2015-08-01].
  10. Prezydent zwleka z zagranicznymi orderami. wyborcza.pl, 5 listopada 2008. [dostęp 2015-08-01].
  11. Grande Ufficiale dell'Ordine della Stella della solidarietà italiana (wł.). quirinale.it, 17 października 2006. [dostęp 2015-08-01].
  12. Polscy europosłowie otrzymali gruzińskie odznaczenia państwowe. Rp.pl, 2013-11-07. [dostęp 2015-08-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]