Pismo analityczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pismo analityczne, pismo przejściowe – jedno z pośrednich stadiów rozwoju pisma. Stanowi etap pomiędzy pismem ideograficznym a fonetycznym. Choć było w użyciu ponad trzy tysiące lat, niemniej nazywane jest pismem przejściowym. Do pism analitycznych zaliczane są starożytne pisma Mezopotamii, Egiptu, Krety czy Hetytów, będące początkowo niemal w całości ideograficznymi, ale już z elementami ułożenia symboli w różnych kombinacjach[1]. Jedynym współcześnie używanym pismem analitycznym jest pismo chińskie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Diringer, Alfabet czyli klucz do dziejów ludzkości, s. 38.
  2. D. Diringer, Alfabet czyli klucz do dziejów ludzkości, s. 101.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Diringer D., Alfabet czyli klucz do dziejów ludzkości, Warszawa 1972.