Próba Pelliniego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Próba Pelliniego – próba wyznaczająca temperaturę ciągliwości zerowej (NDT)[1].

Przebieg próby[edytuj | edytuj kod]

Na próbkę o wymiarach 50 × 130 mm (lub 90 × 360 mm) wyciętą mechanicznie lub palnikiem gazowym nakłada się kruchą, twardą napoinę. Napawanie wykonuje się w dwóch przejściach, tak by kratery końcowe znajdowały się na środku próbki. Następnie w miejscu styku kraterów nacina się karb o promieniu 0,5 mm.

Tak przygotowane próbki ochładza się i przetrzymuje w temperaturze badania przez co najmniej 45 minut. Po osiągnięciu określonej temperatury próbka jest łamana przy użyciu młota spadowego. Odkształcenie próbki jest ograniczone podporami tak, aby strzałka ugięcia odpowiadała ugięciu 5 stopni.

Temperaturą ciągliwości zerowej (NDT) określamy temperaturę, w której co najmniej dwie próbki ulegną pęknięciu do jednej lub obu krawędzi powierzchni rozciąganej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aneta Ziewiec, Spawalność materiałów konstrukcyjnych. T. 1, Spawalność stali, Kraków: Wydaw. JAK, 2009, ISBN 978-83-923191-9-1, OCLC 751036784 [dostęp 2020-11-05].