Pracochłonność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pracochłonność – ilość pracy wykorzystanej do wytworzenia określonego dobra. Pracochłonność określa się w jednostkach czasu pracy na jednostkę produkcji. Wskaźnik pracochłonności informuje, ile czasu potrzeba do wykonania jednostki produkcji.

Wzór na wskaźnik pracochłonności ma postać:

gdzie:

  • W – wskaźnik pracochłonności,
  • P – pracochłonność robót,
  • n – ilość robót.

Odwrotnością pracochłonności jest wydajność (liczba wytworzonych produktów przypadających na ustaloną jednostkę czasu lub na jednego zatrudnionego pracownika).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B. Piasecki (red.), Ekonomika i zarządzanie małą firmą, PWN, Warszawa, Łódź, 2001.
  • J. Duraj (red.), Podstawy ekonomiki przedsiębiorstwa, PWE, Warszawa, 2002.