Protesty w Algierii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Protesty w Algierii (2010-2011)
Protesty w Algierii (2010-2011)
Kraj  Algieria
Miejsca wystąpień głównie Algier
Początek wystąpień 29 grudnia 2010[1]
Koniec wystąpień 15 kwietnia 2011
Zabici 11[2][3]
Ranni 826[4]
Charakter wystąpień demonstracje, zamieszki
Przyczyny wystąpień podwyżki cen żywności, autorytarne rządy w kraju

Protesty w Algierii – seria antyrządowych protestów w Algierii, spowodowanych przez bezrobocie, rosnące ceny żywności, korupcję władz, brak wolności słowa i złe warunki życia. Protesty rozpoczęły się pod koniec grudnia 2010 roku[4][3] i zakończyły się obietnicami prezydenta Abdelaziza Butefliki zmian w konstytucji i reformami .

Zamieszki w Algierze na wzór tunezyjski wybuchły 29 grudnia 2010. Było to związane z sytuacją mieszkaniową. Rany w walkach ulicznych odniosły 53 osoby, aresztowano także 29 osób[1]. Po 1 stycznia 2011 protesty przybrały na sile i rozszerzył się ich zasięg. Powodem były ogłoszone wraz z nowym rokiem 30% podwyżki cen żywności[4]. Manifestacje przerodziły się w zamieszki, uzbrojeni w noże lub metalowe pałki ludzie zaczęli plądrować sklepy, domy i budynki publiczne[5]. W ciągu pierwszego tygodnia stycznia śmierć poniosły trzy osoby, a 63 demonstrantów i 763 policjantów zostało rannych[4]. Aby uspokoić nastroje społeczeństwa, rząd obniżył ceny cukru i oliwy[3].

W kraju nastąpiły także przypadki samospaleń demonstrantów w proteście przeciwko złej sytuacji ekonomicznej[3]. 12 stycznia 2011 podpalił się Mohamed Aoichia w mieście Bordż Menaiel. Kolejnego dnia samospalenia dokonał Moshen Bouterfif z Tebesy. Obaj podpalili się z powodu fatalnych warunków mieszkaniowych i braku pracy. W kolejnych dniach odnotowano jeszcze dziesięć takich incydentów[1].

Kolejne wystąpienia w stolicy nastąpiły 22 stycznia 2011. Wówczas ranne zostały 42 osoby. Część demonstracji była organizowana przez partie opozycyjne wobec władz Algierii, w tym także przez opozycję parlamentarną, jednak demonstracje o podłożu politycznym były mniejsze od demonstracji o podłożu gospodarczym[6]. Demonstracje polityczne odbywają się głównie pod hasłem żądania zniesienia stanu wyjątkowego, który wprowadzono w roku 1992, i ograniczeń swobód obywatelskich[7].

2 lutego 2011 w Algierii 15 napastników porwało włoską turystkę wraz kierowcą i przewodnikiem[8]. 3 lutego 2011 prezydent zapowiedział zniesienie stanu wyjątkowego w "najbliższej przyszłości" oraz polecił udostępnić opozycji czas antenowy w mediach państwowych[9]. 16 lutego 2011 premier Ahmed Ujahia, podał, że stan wyjątkowy zostanie zniesiony do końca lutego[10]. 22 lutego 2011 rząd przyjął rozporządzenie, które znosi obowiązujący od 1992 roku stan wyjątkowy, wejdzie ono w życie z chwilą jego opublikowania w dzienniku urzędowym Algierii. Jest to spełnieniem jednego z głównych postulatów protestujących[11].

11 lutego 2011 doszło do demonstracji w Algierze. Zapowiadany pokojowy przemarsz, przerodził się w walki demonstrantów z policją. Tłum, który wymaszerował z Placu 1 Maja, zmobilizowany ustąpieniem prezydenta Egiptu Hosni Mubaraka wdał się w starcia z służbami bezpieczeństwa. Policja aresztowała już ludzi, w tym Fodil Bumala jednego z założycieli Narodowego Ruchu na rzecz Zmiany i Demokracji. Opozycja wezwała do masowych protestów podobnych do egipskich[12].

13 lutego 2011 podczas demonstracji w Algierze policja użyła gazu łzawiącego. Do starć doszło w mieście Annaba. Demonstranci ogłosili, iż będą powtarzać manifestacje co sobotę[13]. 14 lutego, minister spraw zagranicznych Mourad Medelci, powiedział, że stan wyjątkowy zostanie zniesiony w ciągu kilku najbliższych dni[14]. Do kolejnych wielotysięcznych demonstracji doszło 19 lutego. Manifestanci nie zdołali przejąć kontroli na placem głównym w Algierze[15].

26 lutego 2011 siły policyjne stłumiły demonstracje w Algierze[16]. 23 marca 2011 w Algierze policja zaatakowała demonstrujących mieszkańców slumsów, którzy protestowali przeciwko niszczeniu ich domów. 21 osób zostało rannych[17].

Jednak w władze algierskie w przeciwieństwie do tunezyjskich i egipskich czy libijskich opanowały sytuację w kraju i załagodziły protesty zapowiedzią zwiększenia transferów społecznych w związku z dużymi rezerwami finansowymi[1]. 15 kwietnia 2011 prezydent w wystąpieniu w państwowej telewizji zapowiedział m. in. zmiany w konstytucji i reformy legislacyjne. Obiecał zmodyfikowanie prawa wyborczego oraz przeprowadzenie uczciwych wyborów prezydenckich w 2014 roku[18].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Jerzy Zdanowski: Bliski Wschód 2011: bunt czy rewolucja?. Kraków: Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzejewskiego, 2011. ISBN 978-83-7571-112-6.
  2. Egyptian Protests Inspired by Tunisia Leave Three Dead. 2010-01-26.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 PAP, wp.pl Ona też chciała się zabić – fala samobójstw w Algierii, 2011-01-19
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Puls Biznesu: Podwyżki doprowadziły do krwawych zamieszek w Algierii, 09.01.2011
  5. Zamieszki w Algierii: dwie osoby nie żyją, 400 rannych
  6. wp.pl/PAP: Ponad 40 osób rannych po protestach w Algierze, 2011-01-22
  7. Onet / PAP: Algieria: kilka tysięcy ludzi manifestowało w Kabylii, 29 stycznia 2011
  8. wp.pl/PAP: Turystka porwana w Algierii przez 15 napastników, 2011-02-04
  9. PAP/TVN24: Koniec stanu wyjątkowego. Po 19 latach, 03.02.2011
  10. Algerian founding father urges reform. 16 lutego 2011.
  11. Algieria znosi stan wyjątkowy. Wprowadzony 19 lat temu... (pol.). Gazeta.pl, 2011-02-22 19:52. [dostęp 2011-02-22]. s. 1.
  12. Starcia i walki z policją - zbliża się kolejna rewolucja?. 12 lutego 2011.
  13. Live blog Feb 13 - Eye on Algeria. 13 lutego 2011.
  14. Algeria lifts emergency rule as protests rage. 14 lutego 2011. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-30)].
  15. Live blog - Eye on Algeria. 19 lutego 2011.
  16. tvn24.pl
  17. Misrata się broni, NATO przejmuje dowództwo (pol.). Gazeta Wyborcza, 2011-03-24. [dostęp 2011-03-24].
  18. Prezydent Algierii zapowiedział demokratyczne reformy (pol.). konflikty.wp.pl, 2011-03-24. [dostęp 2011-04-16].