Rabunek (górnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rabowanie drewnianej obudowy za pomocą automatu na sprężone powietrze, fot. początek XX wieku

Rabunek – jeden ze sposobów podziemnej eksploatacji złóż (wybieranie z zawałem).

Istotą tego sposobu jest osiągnięcie zawału poprzez rabowanie obudowy, a tym samym usuwanie podparcia stropu podziemnego wyrobiska eksploatacyjnego. Jeżeli rabowanie (usuwanie) obudowy z miejsc wybranej kopaliny nie powoduje samoistnego załamania skał stropowych, wierci się w żądanej linii załamania otwory strzałowe które następnie wypełniane są ładunkami wybuchowymi i je odpala.

Górnik wykonujący rabunek nazywany jest górnikiem-rabunkarzem. Praca przy rabunku jest niebezpieczna z uwagi na duże ryzyko niekontrolowanego opadu i przemieszczenia skał[1][2][3]. Do prac przy rabunku rabunkarze używają narzędzi m.in. ciągarek rabunkowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyższy Urząd Góniczy: MAKOSZOWY: Śmierć podczas rabunku obudowy (pol.). 2012-05-10. [dostęp 2012-07-07].
  2. Wyższy Urząd Góniczy: Śmierć podczas demontażu obudowy (pol.). 2011-06-18. [dostęp 2012-07-07].
  3. Wyższy Urząd Góniczy: Gliwice: Spotkanie z kierownikami działów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz szkolenia podziemnych zakładów górniczych (pol.). 2011-06-01. [dostęp 2012-07-07].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Tadeusz Troskolański: Mała Encyklopedia Techniki (s. 442). F. Matczyński, A. Przyjałkowski, I. Stabrowska, K. Wieczffiński. Wyd. IV. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1973.
  2. Narzędzia i urządzenia do robót górniczych, urządzenia do odstawy urobku i transportu (pol.). [dostęp 2012-07-07].