Radomka (dopływ Wisły)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Radomka)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rzeki. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Radomka.
Radomka
Ilustracja
Radomka w Ryczywole
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Lokalizacja woj. mazowieckie
Rzeka
Długość 115,989 km
Powierzchnia zlewni 2000 km²
Źródło
Miejsce okolice Przysuchy
Wysokość 310 m n.p.m.
Ujście
Recypient Wisła
Miejsce Kłoda
Wysokość ok. 101 m n.p.m.[1]
Współrzędne 51°42′33″N 21°26′06″E/51,709167 21,435000
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście

Radomka ( dawniej Radomierza, Radomierz[2]) – rzeka, lewobrzeżny dopływ Wisły[3] o długości 115,989 km[4] i powierzchni dorzecza ponad 2000 km².

Rzeka wypływa z Lasów Koneckich ok. 4 km na południe od Przysuchy na wysokości ok. 310 m n.p.m. Po zejściu z rejonu wzgórz płynie w dość szerokiej pradolinie będącej pozostałością po lądolodzie skandynawskim, który tu miał dłuższy postój związany ze Stadiałem Radomki[potrzebny przypis]. Przepływa przez miejscowości: Przysucha, Wieniawa, Mniszek, Przytyk, Jedlińsk, Jastrzębia, Brzóza, Głowaczów, Ryczywół, po czym uchodzi do Wisły.

Dopływami Radomki, W kolejności od źródeł do ujścia, są: Szabasówka, Wiązownica, Dobrzyca, Ślepotka, Bosak, Tymianka, Mleczna, Jastrzębianka, Łukawka i Leniwka.

Na Radomce tuż po przyjęciu głównych dopływów (prawych) Szabasówki i Jabłonicy postawiono zaporę betonowo-ziemną, która utworzyła zbiornik w Domaniowie w celach retencyjnych i rekreacyjnych o powierzchni ok. 500 ha (700 ha przy maksymalnym napełnieniu) i pojemności 11,5 mln m³. Jego wymiary: długość ponad 7 km, szerokość 1,2 km, linia brzegowa 15 km; średnia głębokość 2,3 m. Zbiornik jest drugim co do wielkości w województwie mazowieckim.

Historia[edytuj]

Rzeka o pewnym znaczeniu gospodarczym już w średniowieczu, w XVII wieku, a następnie po pracach wykonanych a latach 1823–1824 w części spławna – od Gorynia, znana w dokumentach źródłowych od XIII wieku. W 1256 r. Bolesław, książę krakowski i sandomierski, nadaje klasztorowi miechowskiemu prawo polowania na bobry we wsi klasztornej Swirczewice (Świerże?) przy ujściu Radomki do Wisły (Kodeks Małopolski 104)[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]