Ratusz w Pszczynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ratusz w Pszczynie
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Pszczyna
Typ budynku ratusz
Styl architektoniczny neorenesans
Położenie na mapie Pszczyny
Mapa lokalizacyjna Pszczyny
Ratusz w Pszczynie
Ratusz w Pszczynie
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Ratusz w Pszczynie
Ratusz w Pszczynie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ratusz w Pszczynie
Ratusz w Pszczynie
Ziemia49°58′41,2″N 18°56′31,5″E/49,978111 18,942083

Ratusz w Pszczynieneorenesansowy budynek usytuowany północnej pierzei rynku w Pszczynie (Rynek nr 2), przylega do budynku zboru ewangelicko-augsburskiego. Od trzech wieków jest siedzibą władz miejskich.

Zbór ewangelicko-augsburski i ratusz

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1716 r. miasto zdecydowało się na zakup budynku, który miał służyć jako ratusz miejski. Budynek odkupiono od Anny Marii, wdowy po Mateuszu Janiku za 110 złotych reńskich. Budynek został wybudowany prawdopodobnie w 1658 r., taka bowiem data widniała na nieistniejącej już tablicy w gmachu ratusza. Przetrwał pożar miasta z 1679 r.

W 1738 r. z fundacji parafii katolickiej w Pszczynie, do kamienicy dodano niedużą wieżę, na której umieszczono zegar. Ratusz bez szwanku przetrwał kolejny pożar miasta z 1748 r. Następna rozbudowa miała miejsce w 1861 r., kiedy to dodano piętro i powiększono znacznie budynek w głąb działki[1], w stronę szkoły ewangelickiej.

Obecny neorenesansowy kształt ratusz zyskał w latach międzywojennych kiedy to w 1931 r. gruntownie go przebudowano. Ostatni remont pomieszczeń ratusza miał miejsce w 1998 r. Zasadniczym zmianom uległ wtedy wystrój sali secesyjnej – nowa kolorystyka, nowoczesne oświetlenie. W czerwcu 1999 r. w sali tej zawieszono herby 12 sołectw, wchodzących w skład gminy Pszczyna. Nad ratuszem powiewa flaga miejska, zgodnie z wielowiekową europejską tradycją, a codziennie w południe rozbrzmiewa hejnał miejski oparty na miejscowej pieśni ludowej:

"Ejże, ejże, dziołchom dziubka dejże dziadu, dziadu, dziaduleńku dziołchom dziubka dejże

Ejże, ejże synkom kryjom dejże dziadu, dziadu, dziaduleńku synkom kryjom dejże"

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Płazak Ignacy: Pszczyna. Zabytki miasta i regionu. Przewodnik po muzeum. Pszczyna: Muzeum Wnętrz Pałacowych w Pszczynie, 1974, s. 27.