Rejon katerynopilski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
katerynopilski
Rejon
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Siedziba Katerynopil
Powierzchnia 672,2 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności

23 927[1]
Położenie na mapie obwodu czerkaskiego
Położenie na mapie
Portal Portal Ukraina

Rejon katerynopilskijednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu czerkaskiego Ukrainy.

Rejon utworzony w 1923, ma powierzchnię 672 km² i liczy około 24 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonu jest Katerynopil.

Na terenie rejonu znajdują się 2 osiedlowe rady i 22 silskie rady, obejmujące w sumie 29 wsi i 2 osady.

Miejscowości rejonu[edytuj]

Przypisy

  1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 березня 2017 року // Головне управління статистики у Черкаській області
  2. Brodeckie (2), przy ujściu ruczaju Werbowca do Tykicza Gniłego (...); na przeciwległej stronie ruczaju leży wieś Hulaj-pole (Berebiesy). Kościół parafialny katolicki w Zwinigródce. Zarząd polic. w Kalnibłotach, gminny w Polczysku. Dawniej była to osada znacznej liczby szlachty. w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  3. Romejkówka, gm. Petrykówka, w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  4. Rejon katerynopilski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego błędny numer tomu
  5. Hulajpol, Hulajpole, in. Berebiesy, nad Tykiczem, o 10 w. od Kalnibłot. Wioska założona około roku 1760 (Baliński: Starożytna Polska str. 1387) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  6. Jampol albo Starościna, nad Wysią, o 7 w. od wsi Petrykówki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  7. Jaroszówka nad Wysią, o 24 w. od Szpoły. Zarząd gminny we wsi Tołmaczu, policyjny w mieście Szpole w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  8. Jerki, przy ujściu Szpołki do Gniłego Tykicza w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  9. Elżbietówka, gm Różniatówka, par. Tomaszpol. Należała do Giżyckich, następnie do Lipińskiego, dziś Grodzkiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  10. Kajetanówka (2), parafia praw. Berezówka, nad strugą Bystryjówką w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  11. Kisielówka, wś. pow. zwinogródzkiego, od 1851 cukrownia. w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  12. Kobylanka (1) wś. nad Wysią, st. pocz. Kalihorka Mokra w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  13. Lisicza bałka, par. prawosł. Petrykówka, nad strumieniem Lisiczą bałką, do Wysi uchodzącą... w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  14. Łukówka, pow. zwinogródzki. w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  15. Kalihórka mokra (1), o 8 w. od wsi Sobolówka. Niegdyś dobra ks. Lubomirskich, w ostatnich czasach Beradakych, obecnie przeszły na własność p. Abazy; właściciel ma piękny park i dwa pałacyki. (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  16. Nowosielica (12) nad strum. Kalnibłoto, (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  17. Palczyk, na lew. brzegu Gniłego Tykicza, par. kat. Zwinogródka, o 4 w. od wsi Brodeckiego i Hulajpola. Część wsi leżąca w nizinie nazywa się Łukówką (...). Do gminy należą wsie: Pieszczana, Jampol, Petrykówka i Lisicza Bałka (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  18. Petrykówka nad potokiem Lisicza-Bałka, wpadającym do rz. Wyś, okr. pol. Kalnibłoto, par. kat. Zwinogródka. Do parafii prawosławnej należą Lisicza Bałka i Jampol. Południowa część nosi nazwę Stojkówki. w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VIII: Perepiatycha – Pożajście. Warszawa 1887.
  19. Potoki, wś na lew. brzegu Wereśni, (...) należy do klucza terechowskiego Wierzbickich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VIII: Perepiatycha – Pożajście. Warszawa 1887.
  20. Radczycha, część wsi Romanówki (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  21. Rosochowatka (2), wś nad ruczajem Kalnibłoto, gm. Husakowa, o 2 w. od Nowosielicy. (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  22. Romejkówka, wś nad bezimiennym dopł. Gniłego Tykicza, gm. Petrykówka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  23. Stojkowa, wś nad rz. Wysią, par. praw. Petrykówka (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.
  24. Stupiczna, wś. nad bezim. ruczajem, uchodzącym pod wsią Oknina (o 6 w.) do Werbowca, gm. Kalihorka (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.
  25. Kalihórka sucha (2), (...) razem z Kalihórką mokrą i wś Elizawetką i Sobolówką oraz Tołmaczem, stanowiła jeden klucz. (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  26. Werbowiec, wieś nad rzką t.n. uchodzącą we wsi Brodeckie do Tykiczu (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  27. Oknina, w dok. Wieknina, wś, między mkami Szpołą i Kalnibłotami (Ekaterynpolem), (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa 1888.
  28. Żeleźniaczka, wś nad Tykiczem Gniłym, posiada cerkiew św. Dymitra, z drzewa wzniesioną w 1773 (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIV: Worowo – Żyżyn. Warszawa 1895.