Rezyliencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rezyliencja (łac. resilience) – umiejętność lub proces dostosowywania się do zmieniających się warunków, adaptacja w stosunku do otoczenia, uodpornianie się, plastyczność umysłu, zdolnością do odzyskiwania utraconych lub osłabionych sił i odporność na działanie szkodliwych czynników. Zdolność do regeneracji po urazach psychicznych.

Rezyliencja jest cechą indywidualną. Zachodzi tylko w momencie gdy człowiek wyzbywa się uporu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Curtis W, Cicchetti D,Badania biologii molekularnej 2003
  2. Gałkowski T.: Zdrowa szkoła i wychowanie dla głuchych. (referat wygłoszony na międzynarodowej konferencji naukowej nt."Zdrowa szkoła – Zdrowy uczeń", Lublin 2007

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]