SMS Novara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SMS Novara
SMS Novara
Historia
Stocznia Danubius-Werft, Fiume
Położenie stępki 9 grudnia 1912
Wodowanie 15 lutego 1913
 K.u.K. Kriegsmarine
Nazwa SMS Novara
Wejście do służby 1913
Wycofanie ze służby 1918
 Marine nationale
Nazwa Thionville
Wejście do służby 1920
Wycofanie ze służby 1930
Los okrętu złomowany 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa: 3500 t
pełna: 4010 t
Długość na linii wodnej: 129,7 m
całkowita: 130,6 m
Szerokość 12,8 m
Zanurzenie 5,3 m
Napęd
16 kotłów parowych Yarrow
2 turbiny parowe AEG o łącznej mocy 30 178 KM
Prędkość 27 węzłów
Uzbrojenie
9 x armata okrętowa 100 mm L50
1 x działo 47 mm L44
6 x wyrzutnia torped kal. 533 mm (od 1917 r.)
1 z armata przeciwlotnicza 66 mm L50 (od 1917 r.)
Opancerzenie
nadbudówki: 50 mm; pancerz burtowy: 60 mm; pokład: 20 mm; maski dział: 8-40 mm
Załoga 340

SMS Novaraaustro-węgierski krążownik z okresu I wojny światowej. Trzeci okręt typu Novara (nazywanego także ulepszonym t. Admiral Spaun).

Okręt brał udział w II bitwie w Cieśninie Otranto. W jej pierwszej fazie, nad ranem, 15 maja 1917 „Novara” wraz z bliźniaczymi SMS „Saida” i „Helgoland” zatopił 14 trawlerów blokujących cieśninę. W drugiej fazie zespół austro-węgierskich krążowników starł się z krążownikiem „Marsala”, oraz niszczycielami „Carlo Alberto Racchia”, „Indomito”, „Insidioso”, „Impavido”, „Carlo Mirabello”, „Commandant Rivière”, „Cimeterre” i „Bisson”. Podczas pojedynku artyleryjskiego odniósł duże uszkodzenia. Już na początku starcia od wybuchu pocisku artyleryjskiego stracił obsługę jednego z dział. Później został trafiony jeszcze trzykrotnie. Ostatni z pocisków wystrzelony prawdopodobnie przez HMS „Dartmouth” spowodował tak duże uszkodzenia że „Novara” musiała być odholowana do bazy przez bliźniaczą „Saidę”[1].

Krążownik „Novara” przetrwał I wojnę światową. W 1920 roku został przekazany Francji jako część austro-węgierskich reparacji wojennych. Po wcieleniu do Marine nationale otrzymał nazwę „Thionville” i służył jako okręt szkolny. Po 1932 przycumowany w Tulonie roku pełnił funkcję koszar. W 1941 roku sprzedany na złom.

Przypisy

  1. Michał Gajzler: II bitwa w Cieśninie Otranto (pol.). militarium.net. [dostęp 12 maja 2009].

Bibliografia[edytuj]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]