Siergiej Kariakin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siergiej Aleksandrowicz Kariakin
SKarjakin12.jpg
Siergiej Karjakin, 2012
Państwo  Ukraina (do 2009)
 Rosja (od 2009)
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1990
Symferopol,
Ukraińska SRR,
Związek Radziecki
Tytuł szachowy arcymistrz (2002)
Ranking FIDE 2765 (01.10.2017)[1]
Miejsce w kraju 3
FIDE Top 100 12

Siergiej Aleksandrowicz Kariakin, ros. Сергей Александрович Карякин, ukr. Сергій Карякін (ur. 12 stycznia 1990 w Symferopolu) – ukraiński szachista, reprezentant Rosji od grudnia 2009[2], arcymistrz od 2002 roku.

Kariera szachowa[edytuj]

Gry w szachy nauczył się w piątym roku swojego życia. Od najmłodszych lat zaskakiwał rzadko spotykanymi predyspozycjami do uprawiania tej dyscypliny, dzięki którym tytuł mistrza międzynarodowego uzyskał już w wieku 11 lat. Kolejny i najwyższy szachowy tytuł – arcymistrza – zdobył w rok później (2002), stając się w wieku 12 lat i 7 miesięcy najmłodszym zawodnikiem w historii szachów, któremu FIDE przyznała ten tytuł.

Po raz pierwszy na międzynarodowej arenie pojawił się w roku 1998 uzyskując w memoriale Paula Keresa w Vancouver 4½ pkt z 9 partii. W 2000 roku zajął IV miejsce na mistrzostwach świata juniorów do lat 10 w Oropesa del Mar, zaś w kolejnym roku zdobył w Chalkidiki tytuł wicemistrza Europy juniorów do lat 14. Na przełomie 2001 i 2002 roku był sekundantem Rusłana Ponomariowa podczas zwycięskiego dla niego turnieju o mistrzostwo świata w Moskwie. W roku 2005 zwyciężył w turnieju B w Wijk aan Zee oraz zajął IV miejsce w mistrzostwach Europy rozegranych w Warszawie. W kwietniu tego samego roku po raz pierwszy przekroczył granicę 2600 punktów rankingowych ELO. W roku 2006 zajął bardzo dobre VI miejsce w turnieju elity Corus A w Wijk aan Zee (XIX kat. FIDE), wyprzedzając m.in. Pétera Lékó, Lewona Aroniana i Gatę Kamskiego. Zwyciężył również w bardzo silnie obsadzonym turnieju szachów szybkich, Memoriale Piotra Izmaiłowa w Tomsku. W 2007 zajął II miejsce (za Wasilijem Iwanczukiem, a przed m.in. Aleksandrem Oniszczukiem i Piotrem Swidlerem) w turnieju Aerosvit w Foros[3]. W 2009 r. odniósł jeden z największych sukcesów w karierze, samodzielnie zwyciężając w turnieju Corus w Wijk aan Zee. W 2010 r. podzielił I m. w Pojkowskim (wspólnie z Wiktorem Bołoganem) oraz w memoriale Michaiła Tala w Moskwie (wspólnie z Lewonem Aronjanem i Szachrijarem Mammedjarowem), natomiast w 2011 r. podzielił I m. (wspólnie z Magnusem Carlsenem) w Bukareszcie oraz ponownie zwyciężył (wspólnie z Étienne Bacrotem) w Pojkowskim. W 2012 r. zdobył w Astanie tytuł mistrza świata w szachach szybkich[4] oraz podzielił I m. (wspólnie z Fabiano Caruaną) w Dortmundzie. W 2013 r. zwyciężył w silnie obsadzonym turnieju Norway Chess 2013, rozegranym w kilku miastach regionu Stavanger, wyprzedzając m.in. Magnusa Carlsena, Lewona Aroniania i Viswanathana Ananda[5]. W 2014 r. podzielił II m. (za Lewonem Aronianem, wspólnie z Aniszem Girim) w turnieju Tata Steel w Wijk aan Zee[6], zajął II m. (za Viswanathanem Anandem) w turnieju pretendentów w Chanty-Mansyjsku[7] oraz odniósł duży sukces, po raz drugi w karierze samodzielnie zwyciężając w turnieju Norway Chess 2014 w Stavangerze (przed m.in. Magnusem Carlsenem, Aleksandrem Griszczukiem i Fabiano Caruaną)[8].

Dwukrotnie (2010, 2012) zdobył srebrne medale w finałach indywidualnych mistrzostw Rosji.

Wielokrotnie reprezentował Ukrainę i Rosję w turniejach drużynowych, m.in.:

  • sześciokrotnie na olimpiadach szachowych (w latach 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2014); sześciokrotny medalista: wspólnie z drużyną – złoty (2004) i dwukrotnie srebrny (2010, 2012) oraz indywidualnie – dwukrotnie złoty (2004 – na VI szachownicy, 2010 – na IV szachownicy) i brązowy (2012 – na III szachownicy)[9],
  • trzykrotnie na drużynowych mistrzostwach świata (w latach 2005, 2011, 2013); trzykrotny medalista: wspólnie z drużyną – złoty (2013) oraz indywidualnie – złoty (2005 – na VI szachownicy) i srebrny (2013 – na II szachownicy)[10],
  • trzykrotnie na drużynowych mistrzostwach Europy (w latach 2005, 2007, 2011); dwukrotny medalista: indywidualnie – srebrny (2011 – na III szachownicy) i brązowy (2007 – na II szachownicy)[11],
  • dwukrotnie na olimpiadach szachowych juniorów do 16 lat (w latach 2000, 2002); medalista: wspólnie z drużyną – srebrny (2002)[12][13].

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze (stan na wrzesień 2017) osiągnął 1 lipca 2011 r., z wynikiem 2788 punktów zajmował wówczas 4. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród rosyjskich szachistów[14].

Życie prywatne[edytuj]

W sierpniu 2009 r. ożenił się z mistrzynią międzynarodową Kateryną Dołżykową[15]. Dwa i pół roku później wzięli rozwód[16].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]