Sikora czarnoczuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sikora czarnoczuba
Periparus rubidiventris[1]
(Blyth, 1847)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

sikory

Rodzaj

Periparus

Gatunek

sikora czarnoczuba

Synonimy
  • Parus rubidiventris Blyth, 1847[2]
Podgatunki
  • P. r. rubidiventris (Blyth, 1847)
  • P. r. beavani (Jerdon, 1863)
  • P. r. whistleri (Stresemann, 1931)
  • P. r. saramatii (Ripley, 1961)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Występowanie podgatunków sikory czarnoczubej

Sikora czarnoczuba[4] (Periparus rubidiventris) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny sikor (Paridae). Zamieszkuje Himalaje i obszary na wschód i północny wschód od nich, położone na terytoriach następujących państw: Bhutan, Chiny, Indie, Mjanma i Nepal[3]. Nie jest zagrożony.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten jest blisko spokrewniony z sikorą czarnopierśną (Periparus rufonuchalis) zamieszkującą zachodnie Himalaje i okolice, niekiedy były one traktowane jako jeden gatunek[2]. Wyróżniono kilka podgatunków P. rubidiventris zamieszkujących odpowiednio[5][2]:

  • sikora czarnoczuba[4] (P. rubidiventris rubidiventris) – zachodnie i centralne Himalaje i okolice, wyróżniają się rdzawym ubarwieniem piersi i podbrzusza.
  • sikora szaropierśna[4] (P. rubidiventris beavani) – wschodnie Himalaje i okolice; mają szaro ubarwione piersi i podbrzusze.
  • P. rubidiventirs whistleri – południowe i środkowe Chiny (prowincje Junnan i Syczuan) oraz północno-wschodnia Mjanma; mniejsze od P. r. beavani i z jaśniejszym odcieniem szarego na piersi i podbrzuszu.
  • P. rubidiventris saramatii – północno-wschodnie Indie i wzgórza Naga w północno-zachodniej Mjanmie; najmniejszy podgatunek ubarwiony podobnie do P. r. whistleri.

Podgatunek beavani nie krzyżuje się z nominatywnym (a przynajmniej takich przypadków dotąd nie stwierdzono) i być może powinien zostać podniesiony do rangi gatunku[6]. Takson whistleri bywa niekiedy traktowany jako synonim P. r. beavani[6]. Populację z zachodniego Syczuanu proponowano wydzielić do podgatunku szetschwanensis, ale nie jest on uznawany[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny
Ogólnie nieco większa od europejskiej sosnówki, choć widoczne są stosunkowo duże różnice między podgatunkami. Ubarwienie podobne do sikory czarnopierśnej: czarna głowa z czarnym czubeczkiem i dużymi białymi policzkami, i w zależności od podgatunku rdzawą (P. r. rubidiventris) lub szarą (P. r. beavani) piersią i podbrzuszem. Wierzch ciała, skrzydła i ogon szaroniebieskie.
Rozmiary
długość ciała ok. 11–13 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 18–20 cm
Masa ciała
7–13,1 g[2]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Górskie lasy, głównie liściaste i mieszane[6]. Występuje zazwyczaj w przedziale wysokości 2500–4270 m n.p.m.[3]

Status[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN sikora czarnoczuba klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity w Himalajach, Tybecie i Mjanmie, a rzadki na innych obszarach. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku, BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako stabilny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Periparus rubidiventris, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d Gosler, A. & Clement, P.: Rufous-vented Tit (Periparus rubidiventris). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-22].
  3. a b c d Periparus rubidiventris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b c Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Paridae Vigors, 1825 - sikory - Tits, chickadees (wersja: 2020-07-21). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-12-14].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2). [dostęp 2021-12-14]. (ang.).
  6. a b c d Gosler, A. & Clement, P.: Rufous-vented Tit (Periparus rubidiventris). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-24)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]