Smocza krew (Sangre de drago)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sangrio de drago, Smocza krew
Drago-icod.jpg
Sangrio de drago
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Rodzina wilczomleczowate
Rodzaj Croton
Gatunek Croton lechleri
Nazwa systematyczna
Croton lechleri
Żywica

Smocza krew albo Sangro de drago (Croton lechleri) – roślina drzewiasta występująca na obszarze Ameryki Południowej i Środkowej. Szczególnie pospolita w Peru, Ekwadorze, Brazylii i Meksyku. Rośnie w bardzo różnorodnym środowisku (lasy tropikalne, stoki wąwozów, ruiny) na wysokości 300-2000 m n.p.m.[1]

Morfologia[2][edytuj | edytuj kod]

  • Pokrój: Smocza krew osiąga wysokość do 20 m. Korona jest kopułowata i niezbyt zwarta.
  • Pień: przy swojej znacznej wysokości osiąga stosunkowo małą średnicę – ok. 30 cm. Ma gładką i szarą lub czerwono-szarą korę z białymi plamkami, dość łatwą do rozcięcia, dlatego pień do wysokości 200–250 cm znaczą charakterystyczne blizny po nacięciach, z których wypływa gęsta żywica koloru brunatnoczerwonego (jest to pierwszy powód nazwy rośliny).
  • Liście: sercowate, ostro zakończone, na brzegach karbowane, u nasady mają gruczołowate wyrostki.
  • Kwiatostan: ułożony w luźne grona koloru bursztynu lub żółtawo-białe.
  • Owoce: małe (średnica 3-5 mm) i kuliste, po dojrzeniu pękają; mają gładkie, białe nasiona mogące przypominać smoka (drugi powód nazwy).

Zastosowanie[3][edytuj | edytuj kod]

Smocza krew zarówno w liściach, żywicy, jak i korze zawiera wiele substancji, które działają leczniczo i profilaktycznie. Roślinę w lecznictwie szeroko wykorzystywali już od kilku wieków indianie z Ameryki Południowej. Z badań naukowych wynika, że Sangro de drago zawiera m.in:

Ponadto taspina i lignany przyspieszają gojenie się ran, owrzodzeń i działają przeciwbólowo (w miejscu rany). Preparaty z Sangre de drago pomocniczo stosowane są też w leczeniu grzybicy, malarii, białaczce, chorobie Crohna, bezpłodności, bólach głowy, anemii, a także przy niedociśnieniu tętniczym.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Lecznicze właściwości Smoczej krwi jako pierwszy opisał już w XVII wieku hiszpański podróżnik, badacz i misjonarz Bernabé Cobo (1582- 1657)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]