Splanchnicektomia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Splanchnicektomia (ang. splanchnicectomy) – operacja polegająca na usunięciu pni i zwojów układu współczulnego.

W przeszłości stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego i polegała na wycięciu prawie całego pnia współczulnego w klatce piersiowej. Obecnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego metoda ta została całkowicie zarzucona.

Obecnie dzięki rozwojowi technik laparoskopowych splanchnicektomia znajduje zastosowanie w leczeniu paliatywnym raka trzustki i przewlekłym zapaleniu trzustki (w przypadku operacji na odcinku brzusznym pnia współczulnego). Operację można również wykonać drogą torakotomii laparoskopowej w obrębie klatki piersiowej. Wskazaniem do wykonania jej tym sposobem jest leczenie zespołu Raynauda i nadmiernej potliwości kończyn górnych[1].

Metoda resekcji pnia współczulnego wprowadzona została przez Reginalda Smithwicka [2] i K.Grimsona [3] na początku lat 40. XX wieku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Kordiak, Marian Brocki, Sławomir Jabłoński, Mariusz Bella, Leszek Kutwin. Zastosowanie wideotorakoskopii w leczeniu schorzeń zależnych od autonomicznego układu nerwowego
  2. R.H.Smithwick: A technique for splanchnic resection for hypertension. Surgery 7: 1–8 (1940)
  3. K.Grimson: Total thoracic and partial to total lumbar sympathectomy and celiac ganglionectomy in the treatment of hypertension. Ann Surg 114, 753–775 (1941)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.