Społeczne uczenie się

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Społeczne uczenie sięproces uczenia się rozpatrywany w perspektywie szerszej niż tylko jednostkowa.

Według Marka S. Reeda[1] jest to koncepcja uczenia się w skali społecznej, czyli szerszej niż jednostkowa lub grupowa, połączonego z interakcjami społecznymi jego uczestników. Ma to miejsce, gdy spełnione jest kryterium zaistnienia w jego wyniku zmian w zdolności pojmowania u jego uczestników, a zmiany te dotyczą również szerzej grup lub społeczności oraz towarzyszą im społeczne procesy i oddziaływania pomiędzy uczestnikami (aktorami) sieci społecznościowych. W konsekwencji może to, ale nie musi, prowadzić do zmiany postaw i zachowań.

Natomiast wcześniej Stanisław Konopacki, za Karlem Deutschem(ang.), opisał społeczne uczenie się jako kluczową kategorię komunikacji społecznej związanej z powstaniem państwa narodowego. Takie uczenie się doprowadziło do rozwinięcia się społeczeństw i wspólnot jednostek, które nabyły umiejętności rozumienia się i komunikowania się między sobą na poziomie wyższym niż te, które by wynikały ze zwykłej wymiany usług i towarów. Według badań danego przedmiotu na proces społecznego uczenia się wpływ mają uwarunkowania polityczne, gospodarcze oraz społeczne, a także geograficzne. Można tu wymienić np. oddziaływanie przekazywania przesyłek pocztowych, prowadzenia rozmów telefonicznych, wykorzystywania innych form komunikowania się ludzi.

Współcześnie termin „społeczne uczenia się” jest łączony z pojęciem nauczania zdalnego (np. e-learning).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark S. Reed (Newcastle University (ang.). W: Profl i publikacje [on-line]. NCL · School of Agriculture, Food and Rural Development). [dostęp 2018-08-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]