Stanisław Płaza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Płaza (ur. 13 lutego 1927 w Jarosławicach k. Zborowa, zm. 8 listopada 2006 w Krakowie) – polski historyk prawa, profesor nauk prawnych, wieloletni (1981-1998) kierownik Katedry (wcześniej Zakładu) Historii Prawa Polskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził na Kresach. W czasie wojny był wraz z rodziną, zesłany na Syberię, na Ural. Podczas zesłania pracował fizycznie. W 1944 roku jego rodzina wróciła do Polski i osiedliła się w Krakowie.

W 1949 roku złożył egzamin maturalny w Liceum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, po czym rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po roku zdecydował się zmienić kierunek na prawo, które ukończył w 1954 roku. W trakcie studiów brał udział w seminarium historyczno-prawnym pod kierunkiem Adama Vetulaniego.

W 1957 rozpoczął pracę nauczyciela akademickiego na Uniwersytecie Jagiellońskim na stanowisku asystenta, stopniowo przechodząc przez wszystkie szczeble kariery naukowej (adiunkt w 1965, profesor nadzwyczajny w 1977, profesor zwyczajny w 1986). W latach 1969-1979 pracował także na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W tym czasie wypromował kilkudziesięciu doktorów i kilkuset magistrów, w tym większość obecnych pracowników katedr historyczno-prawnych na WPiA UJ i UŚl w Katowicach. Od roku 1998 przebywał na emeryturze, nie przerywając przy tym pracy naukowej (ostatni doktorat wypromował w 2005). W 1999 roku, podczas uroczystej sesji naukowej zorganizowanej z okazji 75 rocznicy urodzin, odebrał Księgę Jubileuszową Parlamentaryzm i prawodawstwo przez wieki (red. prof. W. Uruszczak i prof. J. Malec).

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Jego praca naukowa skupiła się głównie na dziejach Polski przedrozbiorowej: historii parlamentaryzmu, komparatystyce historyczno-prawnej, historii źródeł prawa, historii wsi polskiej. Jego dziełem życia pozostaje monumentalna, pisana niemal do samej śmierci, Historia prawa w Polsce na tle porównawczym (trzy tomy, tom czwarty zawiera szczegółowe indeksy), będąca jak do tej pory najdokładniejszym tego typu opracowaniem w literaturze polskiej. Za pracę tę został uhonorowany najwyższym uniwersyteckim odznaczeniem - Laurem Jagiellońskim.

Wybór prac naukowych:

  • Próby reform ustrojowych w czasie pierwszego bezkrólewia 1572–1574
  • Sejmiki i zjazdy szlacheckie województw poznańskiego i kaliskiego. Ustrój i funkcjonowanie 1572–1632
  • Sejmiki i zjazdy szlacheckie województwa sieradzkiego. Ustrój i funkcjonowanie 1572–1632
  • Źródła drukowane do dziejów wsi w dawnej Polsce. Studium bibliograficzno-źródłoznawcze
  • Źródła rękopiśmienne do dziejów wsi w Polsce feudalnej. Studium archiwoznawcze
  • Księga sądowa Iwkowej 1581–1809
  • Historia prawa w Polsce na tle porównawczym t.I-IV

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]