Stanowisko ogniowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanowisko ogniowe (SO) - miejsce zajęte lub przygotowane do zajęcia przez broń w celu prowadzenia z niego ognia. Jest to również rejon zajęty lub przygotowany do zajęcia przez działo do wykonania zadań ogniowych.

Ze względu na przeznaczenie dzielą się na:

  • główne - służy do wykonywania zasadniczych zadań ogniowych;
  • tymczasowe - służy do wykonywania pojedynczych zadań ogniowych, które nie mogą (i nie powinny) być wykonane z głównego s.o.;
  • zapasowe - na zapasowe SO wykonuje się manewr baterią lub plutonem w wypadku zaistnienia planowanej lub wymuszonej zmiany s.o.;
  • pozorne - wykorzystywane są do strzelania przez działa (baterie) wędrowne, w celu wprowadzenia nieprzyjaciela w błąd co do liczby i rozmieszczenia rzeczywistych SO

Dla pododdziałów przeciwpancernych pocisków kierowanych (ppk) mogą być również wyznaczone stanowiska wyczekiwania.

W zależności od stopnia ukrycia przed obserwacją naziemną nieprzyjaciela stanowiska ogniowe dzielimy na:

  • odkryte - przeznaczone do strzelania na wprost. Sprzęt nie jest ukryty przed naziemną obserwacją nieprzyjaciela (jeśli jest zamaskowany, może być obserwowany po rozpoczęciu ognia);
  • półzakryte - ukrywają przed naziemną obserwacją nieprzyjaciela tylko sprzęt, nie ukrywają błysku, dymu i kurzu;
  • zakryte - chroni rozmieszczony na nich sprzęt przed naziemną obserwacją nieprzyjaciela, jak również ukrywa kurz, błysk i dym powstały podczas strzelania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]