System Vickreya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

System Vickreya – technika aukcyjna polegająca na złożeniu przez zainteresowanych nabyciem danego obiektu ofert cenowych, które nie są podawane do wiadomości publicznej. Aukcję wygrywa ten, kto złożył najwyższą ofertę, ale płaci on tylko tyle, ile zaproponowała następna w kolejności osoba. Obiekt jest zatem kupowany za drugą, po najwyższej, oferowaną cenę – stąd technika ta nazywana bywa także techniką drugiej ceny.

System ten został opracowany przez ekonomistę Williama Vickreya i po raz pierwszy opisany przez niego w 1961 roku. W praktyce zaczęto go stosować w latach 70. XX wieku[1]. Zdaniem Vickreya taki sposób przeprowadzania aukcji pozwala na ujawnienie rzeczywistej ceny, jaką są w stanie zapłacić nabywcy.

W Polsce pierwszą aukcję sztuki w systemie Vickreya przeprowadził w 1997 roku Dom Aukcyjny Rempex[2]. Do dziś system ten pozostaje w Polsce rzadko wykorzystywany. Jest on jednak z powodzeniem wykorzystywany w zakupie powierzchni reklamowej online w systemie Real-Time Bidding[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Barlik, Aukcja Vickreya, "Rzeczpospolita" nr 261 (4515), 08-11-1996, s. IV.
  2. S. Bołdok, Aukcyjna sprzedaż warunkowa – problemy i perspektywy, "Art & Business" 3/2009, s. 16.
  3. Dominik Karbowski: Real-Time Bidding (pol.). GoMobi.pl. [dostęp 2015-07-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Barlik, Aukcja Vickreya, "Rzeczpospolita" nr 261 (4515), 08-11-1996, s. IV.
  • J. Białynicka-Birula, Rola technik aukcyjnych w kształtowaniu cen licytowanych produktów, "Zeszyty Naukowe Akademii Ekonomicznej w Krakowie" nr 586, 2002, s. 119-132.
  • S. Bołdok, Aukcyjna sprzedaż warunkowa – problemy i perspektywy, "Art & Business" 3/2009, s. 16-17.